Czerwona woda Jurica Pavičić Książka

„Czerwona woda” Juricy Pavičića pozwala polskiemu czytelnikowi poznać kryminalne oblicze Chorwacji, choć typowym kryminałem nazwać jej nie można - tutaj historia kryminalna jest punktem wyjścia do obserwacji zmian psychologicznych osób w nią uwikłanych, zmian społecznych, a nawet gospodarczo-politycznych, jakie w tym czasie w kraju zachodzą. Bo Pavičić swoją powieść osadza w czasie dla Chorwacji znaczącym - punktem wyjścia jest rok 1989, na chwilę przed rozpadem Jugosławii i od niego przesuwamy się dalej, aż do czasów współczesnych, do roku 2017 i chwili, gdy Chorwacja jest gotowa na sezonowe najazdy turystów. To jednak toczy się w tle, ma znaczenie, ale znaczenie drugoplanowe, bo tym, co najważniejsze, jest psychologiczna analiza straty, życia w zawieszeniu i niepewności. W 1989 dochodzi do zaginięcia 17-latki, a my obserwujemy osoby, na które te zdarzenia ma wpływ. Mamy pierwszą falę, tę najbardziej wzburzoną, której życie przekoziołkowało o sto osiemdziesiąt stopni i kręci się jak w wirze wokół tego jednego zdarzenia - to rodzina zaginionej. Ale jest i druga fala, czyli osoby, na które zniknięcie ma wpływ, ale nie tak przerażający jak na najbliższych: to milicjant prowadzący sprawę, dwóch chłopaków z miasteczka, którym dziewczyna była bliska, ich rodziny. I tak naprzemiennie towarzyszymy im w dalszych latach życia, szukamy zmian, szukamy emocji, choć te mimo wszystko nawet po upływie dłuższego czasu nadal są widoczne… Ból, strach, czasami zwyczajne zawieszenie w czasie, poczucie winy, wyrzuty sumienia, bezsilność - to one wiodą prym, to one przytłaczają wszystko wokół. Jest to więc powieść przejmująca, bardzo smutna, ale równocześnie głęboka, pełna wrażliwości i zwyczajnie prawdziwa. Wartościowa pozycja warta uwagi i czasu. Mam nadzieję, że z twórczością tego autora będzie nam dane spotkać się w Polsce ponownie!