Dobre kłamstwo A. R. Torre Książka

„Dobre kłamstwo” A.R. Torre – czy warto dać się wciągnąć? Kiedy zaczynałam tę książkę, myślałam, że dostanę klasyczny thriller psychologiczny. Dostałam coś znacznie więcej – historię, która wbiła mnie w fotel i nie puściła do ostatniej strony. Klimat jest gęsty, niepokojący, a zarazem… uzależniający. Autorka mistrzowsko buduje napięcie, serwując zwroty akcji, których naprawdę się nie spodziewacie. To nie jest historia, w której odgadniecie zakończenie po trzech rozdziałach. I właśnie to uwielbiam. Bohaterowie? Mroczni, skomplikowani, tacy, których trudno jednoznacznie ocenić. Autorka nie boi się pokazywać ich brudnych stron, a to sprawia, że czujemy z nimi więź – nawet jeśli czasami mamy ochotę nimi potrząsnąć. Kto jest kim w tej grze pozorów? Dr Gwen Moore – nasza przewodniczka po tym mrocznym świecie. Jest psychiatrą specjalizującą się w… no właśnie, w pacjentach z tendencjami violent. To kobieta, która na co dzień zagląda w umysły największych zbrodniarzy. Z pozoru? Spokojna, poukładana, profesjonalna. Ale czy na pewno? I tu zaczyna się robić ciekawie. Gwen to postać, która wzbudza skrajne emocje. Można ją uwielbiać za to, że jest „ludzka, popełnia błędy i daje się ponieść emocjom” , ale też krytykować za to, że zbyt rzadko zagląda we własne sumienie, a jej decyzje bywają, delikatnie mówiąc, wątpliwe etycznie. Czy to wada? Moim zdaniem to czyni ją autentyczną. Nie jest ideałem – i dzięki temu naprawdę trudno ją do końca rozgryźć. Robert Kavin – adwokat, który dostaje sprawę, jakiej nikt by sobie nie wymarzył. Jego syn był jedną z ofiar Krwawego Mordercy. I wiecie co? On reprezentuje podejrzanego o te zabójstwa. Tak, dobrze czytacie. Jego motywacje są niejednoznaczne, a relacja z Gwen iskrzy od samego początku – nie tylko na linii zawodowej. Robert to postać tragiczna, ale też… niepokojąca. Czytając czułam, że coś ukrywa. Scott Harden – nastolatek, któremu udało się uciec z rąk zabójcy. To on wskazuje palcem na podejrzanego. Ale jego zeznania? Zmieniają się, są niepełne, coś w nich nie gra. Scott to postać, która łamie serce. Jest ofiarą, ale też… czy na pewno mówi całą prawdę? Jego trauma jest tak głęboka, że trudno go ocenić. Jedno jest pewne – po tej lekturze będziecie o nim myśleć długo. Podejrzany i… ci drudzy – nie zdradzę nazwisk, ale autorka wprowadza całą galerię postaci, które balansują na granicy dobra i zła. Mamy tu skomplikowane relacje, sekrety i motywy, które wychodzą na jaw w najmniej spodziewanym momencie. Nie ma tu czarno-białych podziałów. Każdy coś ukrywa. Co czułam, czytając o nich? Szczerze? Byłam rozdarta. Momentami chciałam Gwen potrząsnąć, Robertowi zajrzeć głębiej w oczy, a Scotta… po prostu przytulić. Autorka tworzy bohaterów, którzy zapadają w pamięć – nawet jeśli ich nie lubimy. I o to chodzi! Właśnie to sprawia, że emocje buzują do samego końca. Emocje? Skrajne. Od niepokoju, przez złość, aż po… no właśnie. Przeczytajcie sami. Tempo jest idealnie wyważone – ani chwili nudy, ale też nie czułam, żeby autorka pędziła na złamanie karku. Styl pisania A.R. Torre jest dynamiczny. Dialogi są naturalne, a opisy tak sugestywne, że czułam się, jakbym oglądała film. Dla kogo? Jeśli lubicie thrillery psychologiczne z mocnym akcentem na emocje, skomplikowane relacje i sekrety, które zmieniają wszystko – to będzie strzał w dziesiątkę. Fani Freidy, Lauren Oliver czy „Pacjentki” – to brzmi znajomo? Koniecznie sięgnijcie. Moja ocena: 9/10 BRUNETTE BOOKS

A.R. Torre stworzyła historię przesiąkniętą kłamstwami, w której prawda okazuje się towarem deficytowym. Brutalny seryjny morderca, rodzące się w cieniu zbrodni uczucie i skomplikowane gierki psychologiczne tworzą duszny klimat opowieści. Stawką jest tutaj nie tylko sprawiedliwość, ale i wzajemne zaufanie, które kruszy się przy każdej kolejnej wątpliwości. Fabuła rzuca nas w sam środek medialnego sztormu. Kiedy siódmej ofierze seryjnego mordercy, znanego jako Krwawy Rzeźnik, udaje się wyrwać z rąk oprawcy, oczy wszystkich zwracają się ku Randallowi Thompsonowi. Choć dowody wydają się solidne, Robert Kawin- wpływowy adwokat, którego życie zostało naznaczone osobistą tragedią z rąk Rzeźnika- staje w obronie oskarżonego. Do pomocy angażuje Gwen Moore, błyskotliwą psychiatrę potrafiącą czytać w umysłach morderców niczym w otwartej księdze. Ich wspólna misja, mająca na celu stworzenie profilu psychologicznego sprawcy, szybko zamienia się w niebezpieczny taniec. Zamiast odpowiedzi, na światło dzienne wypływają kolejne sekrety, a fundamenty, na których budowali wzajemne zaufanie, zaczynają niebezpiecznie pękać. To, co wyróżnia tę książkę, to jej dynamika. Autorka serwuje nam krótkie, treściwe rozdziały, które działają jak kolejne dawki adrenaliny. Dodatkowo regularnie dawkuje nowe informacje, które skutecznie podtrzymują ciekawość. To typowy thriller, który „czyta się sam”. Zaskoczeniem był dla mnie jednak bardzo silnie rozbudowany wątek miłosny. Choć sam pomysł na relację między głównymi bohaterami był ciekawy, momentami miałam wrażenie, że ich prywatne sprawy dominują nad głównym tematem. W końcu mowa tu o brutalnym mordercy nastolatków, dlatego niektóre wątki romantyczne odciągały moją uwagę od tego, co w thrillerze najistotniejsze- od mrocznej intrygi i narastającego zagrożenia. Choć relacja bohaterów jest ważna, odnosiłam wrażenie, że czasami przyćmiewała ona tragizm wydarzeń i napięcie związane z samą postacią Krwawego Rzeźnika. „Dobre kłamstwo” to doskonała propozycja dla tych, którzy w thrillerach szukają skomplikowanych intryg i niejednoznacznych moralnie postaci. Mroczny klimat gęstnieje tu z każdą stroną. Choć czytelnicy liczący na surowe, czysto proceduralne napięcie mogą poczuć lekki niedosyt przez silny akcent na relacje bohaterów, to zwroty akcji z nawiązką rekompensują te momenty. To opowieść o tym, że czasem kłamstwo jest tylko cienką zasłoną, za którą kryje się jeszcze mroczniejsza prawda.