Książka

Lalka Bolesław Prus

„Lalka” - miłość, ambicje i społeczne podziały „Lalka” Bolesława Prusa była dla mnie spotkaniem z powieścią, którą teoretycznie powinnam znać już ze szkolnych lat, ale z którą dopiero teraz miałam okazję zmierzyć się w całości. Ze względu na objętość czytałam ją dość długo, ale sama historia okazała się, co jest dla mnie pewnym zaskoczeniem, całkiem interesująca. Najwięcej uwagi przyciągnęła oczywiście relacja Stanisława Wokulskiego i Izabeli Łęckiej. On - człowiek, który dziedziczy majątek po zmarłej żonie, a następnie dzięki własnej pracy, determinacji i przedsiębiorczości próbuje pomnożyć go jeszcze bardziej. Nie wystarcza mu jednak samo bogactwo. Chce również zdobyć uznanie wyższych sfer i udowodnić, że zasługuje na miejsce w świecie, do którego tak bardzo pragnie przynależeć. Izabela jest dla niego nie tylko obiektem uczuć, ale także pewnego rodzaju symbolem awansu społecznego i spełnienia marzeń. Ona z kolei pozostaje damą z wyższych sfer, przyzwyczajoną do życia w świecie, w którym o wartości człowieka decydują przede wszystkim urodzenie i majątek. Biedotę oraz ludzi niższego stanu dostrzega raczej z bezpiecznej perspektywy własnego domu, karety czy otoczenia służby. Mam wrażenie, że w jej oczach świat dzieli się na tych, którzy należą do odpowiedniego towarzystwa, oraz całą resztę. Sama zaś zdaje się sytuować bliżej aniołów niż zwykłych, grzesznych śmiertelników. Ten sposób postrzegania rzeczywistości dobrze pokazuje, jak głęboko zakorzenione są społeczne uprzedzenia i jak trudno przekroczyć granice wyznaczone przez pochodzenie. Na uwagę zasługuje również Ignacy Rzecki i jego historia, a także liczne postacie drugoplanowe. Helena Stawska, Kazimiera Wąsowska, pani Meliton, baronowa Krzeszowska, prezesowa Zasławska, ciotka Izabeli czy Ewelina Janocka pokazują różne oblicza kobiecości, zależności społecznych i życiowych wyborów. Prus z dużą szczegółowością opisuje Warszawę, życie codzienne, pracę w sklepie oraz realia epoki. Nie brakuje też wątków związanych z podróżami, ambicjami i marzeniami o lepszym życiu. Rozbudowanie powieści bywało dla mnie wyzwaniem. Liczne postacie, skomplikowane relacje, wzajemne zależności i nie zawsze łatwe do zrozumienia motywacje sprawiły, że pod koniec zaczęłam odczuwać pewne znużenie. Nie wszystkie wątki angażowały mnie w równym stopniu, a kolejne wybory bohaterów momentami wystawiały moją cierpliwość na próbę. Teraz czas sprawdzić, jak „Lalka” prezentuje się na ekranie. Jestem ciekawa, czy ekranizacja pozwoli mi spojrzeć na tę historię z innej perspektywy.