Tam, gdzie kończy się cisza Wiktoria Emilia Regin

Książka

Wiktoria Emilia Regin to jedna z tych autorek, której debiut, „O czym szumi ocean”, wzbudził we mnie apetyt na więcej. Z ogromną przyjemnością sięgnęłam więc po jej drugą powieść, „Tam, gdzie kończy się cisza”, której premiera odbyła się 3 września, z nadzieją na równie wiele emocji i ciekawy rys historyczny. I nie zawiodłam się! Autorka stworzyła bowiem nie tylko nostalgiczną opowieść o urokach młodości, przyjaźni, miłości i lojalności, ale także o mroku zazdrości i zdrady, osadzoną w niespokojnych latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Malwinie, młodej bohaterce powieści, przychodzi dorastać w dusznym, nieufnym, pełnym układów i donosów PRL-u. A jednak dla niej jest to czas zdobywania przysłowiowych gór. Opuszczenia rodzinnej Zielonej Góry, podjęcia studiów w Warszawie, przeżywania pierwszych zachwytów i rozczarowań. To czas młodości, studenckiej beztroski i marzeń, które potrafią rozkwitać mimo politycznych ograniczeń. Czas pięknych przyjaźni i wielkich uczuć. Jednak los bywa przewrotny, a przyjaciele obłudni. Zazdrość i wizja własnych korzyści potrafią stłumić wyrzuty sumienia, gdy niszczy się komuś życie. Wystarczy tak niewiele - odpowiednia znajomość, fałszywy donos, pomówienie, by świetlana przyszłość zamieniła się w koszmar. Powieść jest formą pamiętnika młodej Malwiny i jednocześnie spowiedzi Jeanette Poirier, kobiety u schyłku życia. To rozliczenie z przeszłością, próba pogodzenia się z tym, co nieodwracalne, i z wyborami, które naznaczyły losy wielu osób. W tej historii nie brakuje melancholii ani goryczy, ale jest też determinacja, by odkryć prawdę o dramatycznych wydarzeniach sprzed lat. Tak łatwo było mi utożsamić się z główną bohaterką, która stawiała pierwsze kroki w nowym świecie, pełnym obietnic i ryzyk. Jej młodość, pełna nadziei i obaw, brzmiała dla mnie wyjątkowo znajomo, bo i ja zaczynałam dorosłe życie od przeprowadzki do stolicy. Również obraz PRL-u, oddany tak realistycznie przez Autorkę, przywołał we mnie wspomnienia, choć podszyte sentymentem dzieciństwa. Drugą powieścią Wiktoria Emilia Regin udowodniła, że potrafi tworzyć poruszające historie, osadzone w drobiazgowo przedstawionych realiach historycznych, i bohaterów, których ból i krzywdy odczuwa się niemal jak własne. Tę powieść czyta się sercem i właśnie dlatego odkłada się ją z żalem, ale też z wdzięcznością, że można było przeżyć tę historię razem z bohaterami. Ucieszył mnie zauważalny progres w stosunku do debiutu, zarówno w prowadzeniu fabuły, budowaniu psychologicznej głębi postaci, jak i w warsztacie, i z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnej powieści Autorki.