Upiór Maciej Siembieda

Książka

Co Władysław Reymont ma do upiora? To pytanie zadaje sobie Maciej Siembieda, który w ósmym tomie cyklu z Jakubem Kanią pt. “Upiór” zaprasza czytelnika w świat pomiędzy realizmem a spirytualizmem - w którym śmierć i lęk przed nią jest tak naprawdę codziennością. Historia kręci się wokół domu pogrzebowego, który kiedyś dyktował nowe standardy, a teraz oddaje ostatnie tchnienie. Jak do tego doszło? By znaleźć odpowiedź na to pytanie, akcja powieści musi sięgnąć wstecz i tak z kilku miesięcy, w których współcześnie się toczy, rozciąga się trzy dekady do tyłu - na tyle, by dokładnie zapoznać się z wszystkimi zagadnieniami, jakie tematyka pogrzebu i śmierci niesie. Bo Maciej Siembieda do tematu podchodzi bardzo szeroko, poczynając od bardzo realistycznego, czysto biznesowego podejścia, po te mocno uduchowione, w którym krążące legendy wzbudzają w ludziach pierwotny lęk. Zmiany czasu początkowo mogą od czytelnika wymagać pewnego skupienia, bo historia nie jest dzielona schematycznie - raz jesteśmy teraz, raz w przeszłości bliższej, dalszej, ale bez strachu - wszystko jest odpowiednio podpisane. Intryga, jak to u tego autora bywa, naszpikowana jest historiami prawdziwymi, które w jedno łączy błyskotliwie poprowadzona fikcja literacka, a całość podana jest płynnie jak muzyka, w której nie ma ani jednej fałszywej nuty, a instrument jest doskonale nastrojony. “Upiór” choć przypisany do literatury sensacyjnej, jest tak naprawdę połączeniem wielu - kryminału z dramatem rodzinnym, powieści historycznej ze szpiegowską przeplataną wątkami gangsterskimi. Czyta się doskonale i po skończeniu pyta o więcej!