Wróżby to rzecz zimowa Eugenia Kuzniecowa Książka

„Wróżby to rzecz zimowa” Eugenii Kuzniecowej czytałem powoli, jakby w rytmie oddechu zimowego powietrza. Ta książka nie pędzi, tylko otula – chłodem, ciszą, trzaskiem drewna. Czułem, jak wchodzę w świat, gdzie codzienność miesza się z czymś intuicyjnym, miękkim, prawie szeptanym. Autorka potrafi opisać emocje tak, że nie trzeba wielkich słów – wystarczy gest, spojrzenie, wspólne milczenie. W trakcie lektury wracała do mnie myśl o tym, jak wiele niesiemy w sobie z przeszłych pokoleń, i jak bardzo potrzebujemy bliskości nawet wtedy, gdy udajemy twardych. To powieść spokojna, a jednak dotykająca czegoś głębokiego. Jeśli lubisz literaturę pełną atmosfery, czułą, ale bez cukru, ta książka zostaje z człowiekiem na długo.

Moc tej powieści to jej klimat, zimowa atmosfera, w której w normalnym życiu siedzimy pod kocem, czytamy właśnie takie - pięknie napisane, mądre książki z ciekawymi bohaterami i grzejemy kości w rodzinnej świątecznej atmosferze. W powieści Kuzniecowej, tak jak w życiu milionów Ukraińców normalne życie musiało przystopować i dostosować się do nowych realiów. Takich, w których prąd jest tylko rano i wieczorem, kiedy wyją syreny trzeba chować się do schronów, a codzienność wypełnia oczekiwanie na koniec - koniec życia albo koniec wojny. Nie jest to jednak historia ponura i pozbawiona nadziei - wręcz przeciwnie, to pełna światła, radości i miłości opowieść o tym jak wiele warte jest życie, miłosne uniesienia, drobne radości codzienności. ,,Wróżby to rzecz zimowa” to powieść rozświetlona przez jej bohaterów, w których wciąż tli się blask młodości, nawet jeśli dawno minęła. Jestem absolutnie oczarowana tą opowieścią i już czekam na kolejne.

Dla mnie najważniejsze jest czy powieść wciąga mnie w swoją historię, czy wierzę bohaterom, czy im kibicuję, czy naprawdę obchodzi mnie ich los. Wróżby są o etnografce Janie, której przed przeprowadzeniem badań do doktoratu nie zatrzyma nawet wojna i Maksymie, malarzu po 40tce, który mieszka w domu na wsi niedaleko Kijowa. Ich losy się łączą, splatają, rozchodzą i rozplatają w zależności jak powieje zimowy wiatr, czy będzie prąd i gdzie akurat spadnie bomba… Obok nich żyją też inne postaci jakby wyjęte z filmu typu ,,Nigdy w życiu!” - tylko okoliczności są trochę mniej słodkie. Czytałam, przeżywałam, kibicowałam, a przy okazji dowiedziałam wielu ciekawych rzeczy nt. ukraińskich zimowych wróżb. Wspaniała książka, idealna na zimowe dni.

Dawno nie czytałam nic tak poruszającego, prawdziwego, szczerego i mądrego. ,,Wróżby to rzecz zimowa" nie jest o wróżeniu, bardziej jest o nadziei, o tym co jest w życiu najważniejsze, co należy cenić. Autorce udało się tu uchwycić coś nieuchwytnego - momenty zakochania głownych bohaterów, którzy mimo okoliczności, alarmów bombowych i nalotów znajdują siebie... Pięknie napisana, warta przeczytania. Polecam

Wspaniale mi się ją czytało. Piękna okładka, ale treść jeszcze piękniejsza. Bardzo polecam wszystkim, którzy chcą się przenieść do zimowego świata jak z przeszłości, jak z dzieciństwa, choć okoliczności są wyjątkowe, ponure i smutne. Bardzo miła odskocznia od świątecznego obżarstwa. Polecam :)

Kuzniecowa potrafi stworzyć w swoich powieściach niesamowitą atmosferę, w którą miło się zanurza i wcale nie chce z niej wychodzić. Przy okazji, między wierszami snuje opowieść o ludziach, którzy mimo ciężkich warunków starają się żyć normalnie. Wspaniale oddała tu niepokój, pewien rozgardiasz jaki rozgrywa się w głowach i w sercach Ukraińców, ich tęsknotę za normalnością i nadzieję, że wkrótce wojna się skończy. Powieść jest doskonale napisana, fabuła wciąga, ale przede wszystkim działała mi na wyobraźnię - co by było gdyby? Polecam

Bardzo mnie ta powieść uspokoiła, ukołysała, rozmarzyła i pokazała jak na dłoni - jak bardzo wojna komplikje wszystko. Normalne życie nie jest możliwe pod ostrzałem dronów i w ciemności, bo prąd włączają tylko na kilka godzin dziennie, a ludzie i tak za wszelką cenę robią wszystko, by nadal żyć jak wcześniej. Wyprawiają urodziny, wróżą, piją wino do kolacji, zakochują się, kłócą, tęsknią, marzą... Kuzniecowa ma niezwykły talent pisarski. Opiera się o człowieka, o jego naturę i doskonale potrafi kreślić bohaterów, do których się przywiązałem. Ciekaw jestem jak dalej potoczyły się losy Maksyma i Jany, czy Dawid i Sława przeżyli wojnę? Czy Jana napisała swój doktorat? Czy jest dziś bezpieczna? ,,Wróżby to rzecz zimowa" to naprawdę dobra historia, nie tylko na zimę ( a mamy w tym roku piękną!)

Powieść to niespieszna, delikatnie wgryzająca się pod skórę, zaszczepiająca niepokój, który odczuwają bohaterowie, którzy starają sie żyć normalnie pod ostrzałem dronów, bez prądu, pogrążeni w mroźnej zimie. Poruszyła mnie do głębi. Warto

B. dobra powieść. Fajnie pokazuje jak się żyje w cieniu zagrożenia atakiem dronów, rakiet itd. Jak się żyje bez prądu, zimą, w mrozie, że można żyć w miarę normalnie o ile ma się wokół ludzi, z którymi nawiązuje się relacje. Polecam