Japonia. Sekrety kwitnącej wiśni Marta Spingardi

Książka

„Japonia. Sekrety kwitnącej wiśni” od Marta Spingardi (Wydawnictwo Expressmap Polska). Zafascynowany Japonią jestem od kilkunastu lat, więc zdążyłem przeczytać kilka przewodników. Ten jest zdecydowanie najlepszy z nich wszystkich! I to Wam spróbuję udowodnić. Przede wszystkim urzekł mnie indywidualny charakter przewodnika, okraszony tekstami wyjętymi wprost z „dziennika podróżniczego”. Sprawiło to, że przywiązałem się do Marty i jej córek, czując, jakbym tę przygodę przeżywał razem z nimi. Już to sprawiło, że „Sekrety kwitnącej wiśni” są unikatowym dziełem nie do podrobienia. Żaden inny przewodnik nie da Wam tej indywidualnej przygody. A to dopiero początek jego zalet. Marta Spingardi wraz z wydawnictwem rzetelnie przygotowała dla nas dzieło o niesamowitej jakości w każdym aspekcie. Lektura cechuje się wysokiej jakości kolorowymi fotografiami, przyjemnym w dotyku papierem, podpisami zdjęć, a także skrzydełkami z mapą. Każdy opisywany fragment Japonii ma swoje odzwierciedlenie w fotografii. Jest to dla mnie niezwykle istotne jako nauczyciela, bo sam bombarduję uczniów mnóstwem zdjęć, by jak najlepiej poznali świat właśnie oczami. Ludzie, czego w tej książce nie ma! Możemy poczytać o filozofii, kuchni, świętach, słodyczach, gejszach, samurajach, bento, ogrodach i różnych nieznanych mi wcześniej sztukach czy pojęciach, takich jak: wabi-sabi, kintsugi, ikebana, ikigai. Na końcu każdego rozdziału otrzymujemy krótką wskazówkę, gdzie szukać opisywanego zjawiska, gdzie się udać, na co zwrócić uwagę przed i w trakcie podróży oraz jak wcielić je po trochu we własne życie. Oczywiście nie obyło się bez podstawowego słownictwa podróżniczego oraz poradnika, jak poradzić sobie podczas pierwszej wizyty w Japonii. To istna skarbnica wiedzy, którą w dodatku świetnie się czyta. „Japonia. Sekrety kwitnącej wiśni” inspiruje, bawi i uczy - czyli ma wszystko, co powinien mieć prawdziwy przewodnik. Moje dwa ulubione rozdziały to ten o 72 porach roku w Japonii oraz ten o kanji. Znaki oznaczające pory roku postanowiłem sobie nawet wytatuować - są to „春夏秋冬”, które chciałbym, aby często pojawiały się w moim życiu. Będą też symbolicznym początkiem mojej nauki kanji, do której zdecydowanie zainspirował mnie ten rozdział. Dodatkowo spędziłem naprawdę dużo czasu, po prostu wpatrując się w hiraganę i katakanę umieszczone na 63 stronie przewodnika. No i w końcu nauczyłem się, że sushi czyta się „susi”, a nie „suszi” - tę wiedzę na pewno jeszcze nieraz wykorzystam. Polecam całym sercem!