Potęga dobrych życzeń Agnieszka Krawczyk Książka

Autorką, której powieści obyczajowe skradły moje serce, jest Agnieszka Krawczyk. Lubię je za ciepły, wrażliwy styl, głębokie osadzenie w relacjach międzyludzkich i empatię wobec ludzkich słabości, marzeń i tęsknot. Urzekają mnie również klimatyczne, pełne uroku miejsca, które można uznać niemal za bohaterów jej powieści. Nie inaczej jest w przypadku drugiej części cyklu „Zwyczajna magia”, z którą ponownie przenosimy się w malownicze okolice Jeziora Czorsztyńskiego, do niewielkiej Czystej Wody, miejsca dającego wytchnienie, ale też pełnego sekretów i cichych dramatów zarówno jej mieszkańców, jak i gości. Ta niepozorna miejscowość, w której na pierwszy rzut oka życie płynie spokojnie, skrywa intrygi, cienie przeszłości i niezałatwione sprawy. Pojawienie się ekipy filmowej tylko wzmacnia to wrażenie, a thriller, który kręcą, nie dorównuje temu, co dzieje się naprawdę. Czasem coś musi się złamać, by inne rzeczy mogły się wreszcie ułożyć. Czasem trzeba się zgubić, by odnaleźć nie tylko drogę powrotną, ale i samego siebie. Druga część to dla mnie historia o pęknięciach w relacjach między przyjezdnymi a miejscowymi, pomiędzy zazdrosnymi kobietami, pomiędzy rodzicami a dorosłymi już dziećmi, a nawet pomiędzy pracownikami uczelni mającymi zupełnie inne wizje działania. Czy uda się je posklejać i z emocjonalnego chaosu wypłynąć na spokojne wody? Czy zadziała tytułowa potęga dobrych życzeń, by zmienić bieg zdarzeń? Czy wystarczy uwierzyć, że dobre rzeczy są możliwe, nawet pośród zgiełku, nieporozumień i zadawanego sobie wzajemnie bólu? W pierwszej części dominowała historia Michaliny, ale już w tej Autorka pozwala nam zajrzeć w serca jej przyjaciółki i współpracownicy Renaty, pasierbicy Poli oraz Ireny Skierki, kobiety, która budzi silne emocje w lokalnym środowisku. Wątki intrygi kryminalnej i tajemnicy z przeszłości delikatnie wplecione w fabułę przyciągają uwagę i budzą dreszczyk emocji, sprawiając, że powieść ta niesie ze sobą więcej, niż się początkowo wydaje. I choć znajdziemy tu postaci moralnie złe, lub co najmniej dwuznaczne, a na pewno irytujące, to bije z niej wiara w dobro i siłę człowieka. Jeśli lubicie powieści, które dają ukojenie, ale jednocześnie nie uciekają od ważnych tematów, to sięgnijcie po cykl „Zwyczajna magia”, koniecznie zaczynając od „Całego szczęścia świata”, by nie stracić nic z budzących emocje losów bohaterów. To opowieści idealne do zatopienia się w nich wieczorem, z herbatą w ręku i sercem otwartym na ludzkie historie.