Święta patronka kłamców Ann Patchett

Książka

Ta książka naprawdę mnie wciągnęła! wow Na początku nie byłam pewna, czego się spodziewać, ale bardzo szybko zainteresowały mnie losy bohaterów i atmosfera całej historii. Najbardziej podobało mi się to, że autorka pokazuje zwykłych ludzi, którzy muszą podejmować trudne decyzje. Zupełnie tak jak ja.... Książka porusza ważne tematy, ale robi to w przystępny sposób, bez moralizowania i to jest super. Czytało mi się ją lekko i z dużym zaciekawieniem. Było sporo momentów, które skłaniały do zastanowienia się nad własnymi wyborami i relacjami z innymi. Polubiłam też sposób, w jaki autorka buduje napięcie wokół sekretów bohaterów. To nie jest historia pełna spektakularnych zwrotów akcji, ale ma w sobie coś, co nie pozwala jej odłożyć - zapewniam :) Dobrze spędziłam czas z tą książką i chętnie poleciłabym ją osobom lubiącym życiowe opowieści. To lektura, która zostawia po sobie kilka ciekawych refleksji...

Ann Patchett ma niezwykły talent do wchodzenia w psychikę swoich bohaterek. Święta patronka kłamców to dla mnie studium tego, jak kłamiemy sami siebie, żeby uniknąć konfrontacji z rzeczywistością. Czyta się to trochę jak rozmowę z kimś bardzo szczerym, kto w końcu odważył się powiedzieć prawdę o swoim życiu. Jeśli szukasz czegoś, co jest dobrze napisane, ma swój ciężar i nie jest 'przegadane', to ta pozycja będzie idealna. Po prostu kawał dobrej literatury, do której chce się wracać.

Święta patronka kłamców Ann Patchett totalnie mnie wciągnęła. To nie jest książka pełna wielkich zwrotów akcji, ale ma w sobie coś, co sprawia, że cały czas chce się czytać dalej. Historia Rose, która ucieka od swojego dotychczasowego życia i trafia do domu dla ciężarnych kobiet prowadzonego przez zakonnice, jest pełna emocji, trudnych wyborów i życiowych dylematów. Momentami bardzo jej współczułam, a chhwilami miałam ochotę potrząsnąć nią za ramiona. Najbardziej podobało mi się to, jak An Patchett pokazuje relacje między ludźmi i wszystkie niedopowiedzenia, które potrafią ciągnąć się latami. To świetna powieść obyczajowa o sekretach, macierzyństwie i szukaniu swojego miejsca w śiecie. Jeśli lubicie książki, które nie krzyczą dramatem, ale zostają w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony, to Święta patronka kłamców zdecydowanie jest warta uwagi.

"Tęsknota za ludźmi to praca na pełny etat". Przepadłam w tej powieści. Zanurzyłam się głęboko i dałam się ponieść wartkiemu nurtowi. To debiut Ann Patchett, przeczytałam wszystko, co u nas wydano i w każdej jej książce znalazłam to, co uwielbiam - opowieść, która wciąga bez reszty. "Święta patronka kłamców" to historia o braku, o smutku, którego nie da się ukoić, o pogoni za szczęściem, które ma się na wyciągnięcie ręki. Nieprzypadkowo zestawia się ją z prozą Johna Irvinga - miałam skojarzenia z "Regulaminem tłoczni win". To zaleta! Patchett stworzyła opowieść rozpisaną na głosy. Główną postacią jest Rose. Och, jak nie znoszę tej kobiety! Niemogąca odnaleźć szczęścia, czy raczej ślepa na to, co może ją uszczęśliwić, idzie przez życie zostawiając zgliszcza, złamane serca i pustkę. Jest egoistką, która myśli, że gotowanie będzie wystarczającą pokutą za milczenie, kłamstwa, ucieczkę, porzucenie, oschłość, mogę wymieniać i wymieniać. Nie rozumiem jej, nie akceptuję jej wyborów, współczuję tym, którzy ją kochali. Okropna kobieta, a przy tym fascynująca bohaterka. Drugi głos to Son, mąż, ojciec, poczciwy olbrzym o gołębim sercu, który po prostu chce być potrzebny. Ciepły, dobry człowiek z tajemnicą ważącą tonę. Trzeci głos to córka, która próbuje zrozumieć matkę i rzeczywistość wokół. Nad wiek dojrzała, chociaż chyba nie powinna. Nie mogę nie wspomnieć o Thomasie, mężczyźnie, który kochał za bardzo i zapłacił zbyt wysoką cenę. Wzruszył mnie. Na bohatera wyrasta też miejsce. Dom Świętej Elżbiety, wybudowany w związku z pewnym cudem i prowadzony przez zakonnice, jest placówką przygarniającą ciężarne kobiety, które nie chcą zatrzymać dzieci. Tu historia się rozwija, zapętla, tu łączą się losy przypadkowych osób, tu jedni znikają, inni znajdują schronienie. Niektóre dziewczęta dźwigają niezwykłe historie, a zakonnice, czasem z magią w rękach, próbują im pomóc. Dużo tu smutku, dużo zaskakujących decyzji, są tu bohaterowie, którzy chwytają czytelnika za serce, jest historia, która wciąga i daje do myślenia. Spędziłam z tą powieścią naprawdę wspaniały czas. Polecam!

Książka, która rozbiła mi serce na milion kawałków! Wyobraźcie sobie miejsce, gdzie zatrzymują się tylko kobiety w ciąży, które nie chcą zatrzymać swoich dzieci. Prowadzą je zakonnice, a sekrety wiszą w powietrzu gęstsze od kadzidła. „Święta patronka kłamców” to debiut Ann Patchett, który w końcu trafił do Polski i już wiem, dlaczego ta autorka jest uwielbiana na całym świecie! Wyobraź sobie miejsce na uboczu, prowadzone przez zakonnice – hotel, do którego nie trafia się przypadkiem. Zatrzymują się w nim tylko niezamężne kobiety w ciąży, które przyjeżdżają tu, by urodzić dziecko i oddać je do adopcji. Ten azyl, pełen sekretów i kłamstw, jest punktem wyjścia do poruszającej historii. Do tego niezwykłego miejsca trafia Rose. To mężatka z kochającym mężem i poukładanym życiem, która decyduje się na ucieczkę, by urodzić dziecko i zacząć wszystko od nowa. Brzmi tajemniczo? Bo takie właśnie jest! Ale uwaga – to nie jest thriller. To opowieść o tym, że prawda czasem boli mniej niż kłamstwo, którym karmimy się przez lata. To opowieść o tym, że kłamstwo nie zawsze wynika ze zła – bywa tarczą obronną, desperacką próbą odnalezienia siebie, a czasem nawet aktem miłości. Autorka oddaje głos trzem bohaterom – Rose, mężczyźnie, którego spotyka na swojej drodze, oraz ich córce. Każde z nich ma swoją wersję wydarzeń, co sprawia, że historia nabiera głębi, a motywacje, początkowo niejasne, zyskują ludzkie uzasadnienie. Co czułam, czytając? Autorka serwuje nam emocjonalny rollercoaster. Momentami współczułam Rose, a za chwilę miałam ochotę nią potrząsnąć. Ann Patchett mistrzowsko pokazuje, że nigdy nie wiemy wszystkiego, nawet o najbliższych. Relacje międzyludzkie są tu skomplikowane, pełne niedopowiedzeń, a kłamstwo często staje się... tarczą obronną lub aktem miłości. To powieść o macierzyństwie, pragnieniu wolności i ciężarze milczenia. I wiecie co? Boli. Ale boli dobrze. Czy można się oderwać? Tempo akcji nie pędzi na złamanie karku – to raczej powolne odsłanianie rany, która nigdy naprawdę się nie zagoiła, ale ta niespieszność ma w sobie coś hipnotyzującego! Styl Ann Patchett jest wciągający i pełen empatii. Czyta się lekko, a jednocześnie coś ściska w gardle na każdej stronie. Dla kogo? Jeśli lubicie książki, które nie krzyczą dramatem, ale zostają w głowie na długo – to jest pozycja dla Was! Dla wszystkich, którzy kochają życiowe, poruszające historie o sekretach rodzinnych. „Święta patronka kłamców” to dojrzały, głęboki debiut, który udowadnia, że Ann Patchett od początku miała niezwykły talent do opowiadania o ludzkich tajemnicach. Moja ocena: 9/10 BRUNETTE BOOKS