Idź i czyń dobro kard. Konrad Krajewski, Krzysztof Tadej

Książka

(...) "Najpiękniejsze, co możemy zrobić, to dzielić się sobą" "Idź i czyń dobro" to książka o człowieku, który właśnie tak robi, czyli dzieli się sobą i to w pełni. Kard. Konrad Krajewski, bo o nim mowa, jest jałmużnikiem papieskim, człowiekiem, którego serce otwarte na ludzką biedę, zauważa potrzeby nie tylko te materialne, ale i duchowe, nie straszny mu zapach bezdomności, żyje według zasady "najpierw czyny, później słowa". Ta pięknie wydana książka, przybliża nam postać kardynała. Jest ona kontynuacją "Zapachu Boga" i zawiera wiele kazań, przemówień, jakie wygłosił w latach 2019-2025. Czytanie jego słów niesamowicie dotyka serca, przenika do umysłu i zmusza do refleksji. Te teksty karmią czytelnika, przywracają nadzieję, są taką duchową strawą, otwierającą na to jak warto żyć, jak bardzo warto być dla drugiego człowieka. Czytałam z zafascynowaniem i niejednokrotnie po kilka razy to samo zdanie, żeby poczuć głębiej i zobaczyć więcej. To nie jest książka do przeczytania na raz i odłożenia na półkę. Kardynał Krajewski pokazuje nam drogę do drugiego człowieka, któremu powinniśmy nieść przede wszystkim Boga i nie odwracać wzroku od jego ubóstwa. I każdy dzień jest na to nam dany, byśmy choć trochę czynili ten świat lepszym, zamiast narzekać jak jest źle. W książcę znajdziemy również bardzo ciekawy wywiad udzielony autorowi, fragmenty nagrań, świadectwa. Polecam ją każdemu, czy wierzy czy nie wierzy, czy jest poszukującym, czy tym, któremu wydaje się, że już wszystko wie. Będzie ona wspaniałym prezentem danym tak poprostu, bez specjalnej okazji. Bo przecież dobro nie potrzebuje wyjątkowych okoliczności. A ta książka bez wątpienia jest dobrem.

“Idź i czyń dobro” kard. Konrada Krajewskiego i Krzysztofa Tadeja trafiła do mnie jak list, którego nikt nie wysyła, ale człowiek i tak czuje, że jest dokładnie dla niego. Czytając, miałem poczucie, że ktoś wreszcie mówi o wierze bez patosu i bez spięcia. To książka, która uczy prostoty w pomaganiu, takiej bez fleszy i wielkich słów. Wprowadza w cichy świat ludzi, których często mijamy, choć to oni najwięcej uczą o człowieczeństwie. Nie jest to poradnik ani kazanie. To raczej rozmowa przy kuchennym stole, w której pojawia się ciepło, wstyd, inspiracja i trochę niepokoju: czy ja naprawdę robię tyle, ile mogę? “Idź i czyń dobro” zostawiła mnie z pytaniem, które wraca, kiedy widzę drugiego człowieka. I chyba właśnie o to chodzi w tej książce.