Jeszcze nie teraz. Koło śmierci. Tom 1 Artur Żurek

Książka

Artur Żurek w powieści pt. “Jeszcze nie teraz”, która otwiera nowy cykl kryminalny Koło śmierci, korzysta w dwójnasób ze swojej wyuczonej profesji - obdarza nią jednego z głównych bohaterów, a także wykorzystuje, by warstwą, która w powieści jest ważniejsza, uczynić ludzką psychikę. Główny bohater Roman jest więc psychologiem, który już na starcie postawiony zostaje w sytuacji, z którą nawet jego zawodowe doświadczenie sobie nie radzi. Bo jak poradzić sobie z szokiem wywołanym odkryciem morderstwa popełnionego na osobie ukochanej? Od tego rozpoczyna się intryga, która toczy się dwutorowo - policja szuka Romana jako podejrzanego, a Roman szuka prawdziwego sprawcy. Jednak nie to jest tym, co w tej powieści wyjątkowe. Za to odpowiada akcja tocząca się na zewnątrz, jak i wewnątrz postaci. Ta druga spowalnia działania i zaskakująco nie rozjaśnia, a zaciemnia obraz, który już nie jest tylko tym, co widoczne, który jest ciągle podważany przez kolejne dylematy moralne postaci. Tu przyjaźń, miłość, bliskość zderzają się ze zdradą i egoizmem, a manipulacja, niedomówienia i bezczelne kłamstwa sprawiają, że prawda jeszcze nigdy nie była tak mało znacząca. Jest w tym wszystkim jednak ktoś, kto jak w przypominającej western okładce, może być nazwany ostatnim sprawiedliwym. Teraz, bo i on w przeszłości popełnił grzechy, których ciężar winy do teraz jest trudny do udźwignięcia. A choć tempo akcji nie powoduje szybszego bicia serca, to skrupulatnie usnuta intryga z bardzo mocnym finałem sprawiają, że nie jest to powieść, o której szybko się zapomni. Choć nie jest to odsłona Artura Żurka, z jaką miałam do czynienia do tej pory, to na pewno jest czymś wyróżniającym się na tle pozostałych współczesnych kryminałów. A w tle letni Wrocław i pies, który jako jedyny w całej powieści budzi bezsprzeczną sympatię!

Uwielbiam thrillery i kryminały psychologiczne nie tylko za ich nieprzewidywalność, ale przede wszystkim za wgląd w najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy. Przy lekturze za każdym razem tak samo przeraża mnie i fascynuje nasz mózg. To prawdziwy mistrz iluzji nakładający filtry na rzeczywistość, podsuwający nam fałszywe wspomnienia czy wymazujący to, o czym pamiętać nie chcemy… Miałam już wcześniej okazję poznać pióro Artura Żurka, więc wiedziałam, że potrafi stworzyć świetny klimat, ale to, co zrobił w powieści „Jeszcze nie teraz”, pierwszym tomie cyklu „Koło śmierci”, przerosło moje oczekiwania. Autor wciągnął mnie w genialną, a zarazem przerażającą zabawę w kotka i myszkę, w której nie tylko główny bohater, ale również czytelnik nie może zaufać własnym osądom. A początek miał być końcem - końcem Romana Zawady, cenionego wrocławskiego psychologa. Mężczyzna po znalezieniu w mieszkaniu zwłok własnej żony postanawia rozstać się z tym światem. Przeszkadza mu w tym policja, a on sam pod wpływem impulsu ucieka, stając się automatycznie głównym podejrzanym. Paradoksalnie, odbiwszy się od dna, nie tylko przełącza się na tryb przetrwania, ale też za główny cel stawia sobie odkrycie sprawcy śmierci żony. Równolegle podążamy krętymi ścieżkami dwóch śledztw, w których to Roman przyjmuje przeciwstawne role jako ścigający i ścigany. A siły są równo podzielone, bo duetowi policjantów wspieranemu przez panią prokurator autor przeciwstawia inne trio - zdeterminowanego Romana działającego wspólnie z dwojgiem wierzących w jego niewinność ludzi, przyjaciółką ze studiów i byłym policjantem. I w pewnym momencie to ten ostatni wraz ze swoim psim przyjacielem Cywilem, w kontrze do policji forsującej hipotezę o winie męża, przejmuje faktyczne działania mające na celu odkrycie prawdy. Fascynujące było przypatrywanie się temu specyficznemu pościgowi, w którym bohaterowie depczą sobie po piętach, to zbliżając się, to oddalając się od celu swoich poszukiwań. Ale jeszcze bardziej intrygowało odkrywanie myśli, spostrzeżeń i wynikających z nich motywacji bohaterów. Tym bardziej że tu nikt nie jest krystaliczny. Każdy mierzy się ze swoją teraźniejszością, przeszłością i niejednokrotnie staje w obliczu faktów, które diametralnie zmieniają postrzeganie rzeczywistości. Zakończenie jest prawdziwą kulminacją wywołującą szok i stawiającą na głowie wszystko to, co już sobie poukładaliśmy! Cały misternie złożony obraz rozsypuje się w chaotyczny stos, a z tych samych elementów powstaje zupełnie inny, którego dotychczas nie zauważyliśmy. I takie finały, zostawiające mnie z wyrazem niedowierzania na twarzy, lubię najbardziej. Ach, jak bardzo chciałabym dostać już w swoje ręce kolejny tom!