Książka

Mgielnica Agata Zamarska

Książka, która wciąga jak bagno i zostawia z duszącą mgłą w głowie. Pierwsze wrażenie? Mrok i nostalgia. „Mgielnica” Agaty Zamarskiej to thriller psychologiczny, który już od pierwszych stron otulił mnie gęstą, nadmorską mgłą. Klimat jest niepokojący, a tytułowa miejscowość skrywa więcej tajemnic, niż jest w stanie pomieścić. To idealna propozycja dla tych, którzy lubią, gdy atmosfera działa na wyobraźnię. O czym jest ta książka? Piętnaście lat temu w elitarnej szkole w Mgielnicy zaginęła Aurelia. Dziewczyna przepadła jak kamień w wodę… aż do teraz. Podczas remontu budynku zostają odnalezione ludzkie szczątki, które wskazują, że Aurelia nigdy nie opuściła tej szkoły. Natalia, dawna przyjaciółka zaginionej, wraca w rodzinne strony i musi zmierzyć się z powracającymi wspomnieniami oraz odkryć, co tak naprawdę działo się za zamkniętymi drzwiami liceum. To nie jest zwykły kryminał – tu liczy się psychologia. Autorka, z wykształcenia psycholog, stworzyła postacie, które są pełnokrwiste i złożone. Spotkania Natalii z dawnymi znajomymi to prawdziwa emocjonalna huśtawka – wszyscy coś ukrywają, a atmosfera gęstnieje z każdą rozmową. Czułam ich strach, poczucie winy i desperację, by nie dopuścić do ujawnienia prawdy. To opowieść o tym, jak bardzo możemy ufać własnym wspomnieniom. Historia prowadzona jest dwutorowo – płynnie przeplata się między teraźniejszością a wydarzeniami sprzed lat. Dzięki temu układanka składa się powoli, a ja czułam się jak detektyw odkrywający kolejne elementy. Styl jest wciągający, a rozdziały kończą się w taki sposób, że ciężko się oderwać. Co mnie zachwyciło? Przede wszystkim klimat! Autorka genialnie oddała duszny, mroczny nastrój starego liceum i nadmorskiej miejscowości. Doceniam też warstwę psychologiczną i to, jak autorka pokazuje, że przeszłość nigdy do końca nie odchodzi. Dla kogo jest ta książka? Jeśli kochacie thrillery psychologiczne z mrocznym klimatem, skomplikowanymi relacjami i tajemnicą z przeszłości, która powraca – to pozycja dla Was. Fani Skandynawskich kryminałów też powinni być usatysfakcjonowani. To mocna, dobrze skonstruowana historia, która trzyma w napięciu do ostatnich stron, choć jeden z wątków może być dla wprawnego czytelnika nieco przewidywalny. Mimo to finał i tak potrafi zaskoczyć. Ocena: 8/10 BRUNETTE BOOKS

Lubicie kryminały, thrillery i takie psychologiczne zamieszanie, że podejrzewacie wszystkich, łącznie z facetem dostarczającym pizzę? Ale na widok napisu „tom pierwszy z dwunastu” macie ochotę powiedzieć: „Kochani, ja chcę rozwiązać zagadkę, a nie podpisywać z bohaterem umowę na kilka lat!”? To śmiało zajrzyjcie do Wydawnictwa Filia i poszukajcie historii zamkniętych w jednym tomie. Ostatnio miałam przyjemność czytać ich książki i muszę przyznać, że trupów, sekretów oraz ludzi, którym nie powierzyłabym nawet podlewania kaktusa, zdecydowanie nie brakuje. Dziś biorę jedną z tych historii na przesłuchanie. To znaczy… recenzuję. Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „Mgielnica” autorstwa Agaty Zamarskiej. Dla miłośników elektronicznych wersji, „Mgielnica” jest również dostępna w formie audiobooka np. w Audiotece, więc podejrzanych możecie typować podczas gotowania, sprzątania czy spaceru. Tylko pilnujcie obiadu, bo śledztwo śledztwem, ale przypalony garnek to już sprawa, w której sprawca jest znany. Do tej szkoły przydałoby się wysłać kontrolę. Najlepiej od razu z prokuratorem, bo kuratorium mogłoby nie ogarnąć. To historia, przy której hasło „starzy, dobrzy znajomi” brzmi wyjątkowo podejrzanie. Starzy? Owszem. Znajomi? Podobno. Z tym „dobrzy” radziłabym się jednak nie rozpędzać. W nadmorskiej miejscowości zostają odnalezione ludzkie szczątki. Okazuje się, że należą do Aurelii, uczennicy elitarnego liceum, która zaginęła piętnaście lat wcześniej. Dziewczyna nigdy nie opuściła Mgielnicy, choć przez lata można było sądzić inaczej. Dla Natalii Lechowicz, jej dawnej przyjaciółki, to początek powrotu do szkolnych wspomnień. Tylko że zamiast nostalgicznego „pamiętasz jak było fajnie?” mamy raczej „chwileczkę, coś mi się w tej twojej wersji nie zgadza”. Zdecydowanie nie jest to spotkanie absolwentów, na które człowiek idzie wyłącznie po sałatkę i ploteczki. Mniej więcej takie opisy dostępne są w internecie, ale to, co zastaniecie w środku to kochanii…. Nawet ja nie wiedziałam, co i jak. W centrum historii znajdująię Natalia oraz bliźniaczki, Aurelia i Kornelia. Prywatne liceum z internatem, młodość, wspólne życie i relacje, które z bliska wyglądają znacznie mniej przyjemnie niż na pamiątkowym zdjęciu, bo na zdjęciu wszyscy mogą się uśmiechać. Aparat niestety nie ma funkcji ostrzegającej: „Uwaga, osoba po lewej ma niejasne intencje”, a szkoda, bo niektórym zaoszczędziłoby to naprawdę sporo kłopotów. Tutaj historia przeplata się z wydarzeniami sprzed lat oraz teraźniejszością, więc możemy przyglądać się bohaterom z dwóch perspektyw. Widzimy młodzieńcze wybory, i to, co z nich zostało w dorosłym życiu. Przeszłość najwyraźniej nie uznaje tłumaczenia: „Ale ja już mam inne problemy, kredyt i wizytę u dentysty!”. Gdy pojawiają się szczątki Aurelii, dawne sprawy nagle stają się bardzo aktualne, a wraz z nimi pytanie, kto właściwie mówi prawdę i dlaczego pozostali tak niechętnie dokładają coś od siebie. Nie zapomnijmy o jednym jakże ważnym, czyli o cały ten klimat! Nad morzem człowiek zwykle wypatruje smażalni, a tutaj wypatruje podejrzanych. Mgła, stary szkolny budynek, sekrety i znajomi, którym niekoniecznie chciałoby się powierzyć, choćby hasło do Wi-Fi. Sama mieszkam rzut beretem od morza, więc wyobrażam sobie ten klimat, ba ja nawet czuje zapach mgły, torfu, smażonego, jak i słonego, wilgotnego klimatu. Uwierzcie mi, tutaj wszystko sprzyja temu, żeby uruchomić własne śledztwo. Oczywiście z pełną powagą zawodowca, którego doświadczenie obejmuje przeczytane thrillery i kilka sezonów serialu kryminalnego. Kwalifikacje są? Są. Można oskarżać. Najlepiej jednak najpierw w myślach. Najciekawsze jest to, że za zagadką śmierci Aurelii stoją ludzkie relacje. Przyjaźń, potrzeba akceptacji, przemilczenia i niewygodne wspomnienia. Kiedy znamy kogoś długo, łatwo uwierzyć, że znamy go dobrze. Tymczasem wspólne odpisywanie pracy domowej nie daje jeszcze. Dożywotniej gwarancji uczciwości. W „Mgielnicy” właśnie to zachęca do przyglądania się bohaterom: ile w ich znajomości było prawdziwej bliskości, a ile czegoś, czego woleli nie nazywać?