Dom Róży. Krýsuvik Hubert Klimko–Dobrzaniecki

Książka

Hubert, pochodzący z Polski, podejmuje pracę w islandzkim domu starców, w Reykjaviku. Trzymiesięczny okres próbny zmienia się w stałe zatrudnienie. Mężczyzna już od pierwszego dnia zderza się z trudną rzeczywistością w której dominuje samotność, brak empatii, a cicha eutanazja wydaje się wybawieniem.. dla pracowników ośrodka. "Dom Róży. Krysuvik" to literacki dyptyk, który stanowią dwa opowiadania, choć z pozoru inne, to jednak mają coś wspólnego. Obie są opowieścią o człowieku, przebija z nich motyw poszukiwania własnego miejsca, pustki wypełnionej bólem. Nie ma znaczenia, które z opowiadań zaczniemy czytać jako pierwsze. W pewnym momencie odkryjemy jeszcze jeden łącznik, chyba najważniejszy. Ale tego nie zdradzę. To nie była dla mnie łatwa lektura. Momentami czułam przygnębienie, złość, a przede wszystkim ogromną refleksję nad samotnością i przemijaniem. Nawet przestało mnie dziwić, że tak łatwo wielu tam zapada na depresję. Autor zabiera nas do Islandii, ale nie pokazuje jej jako pięknej krainy. Tutaj jest ona surowa, chłodna i boleśnie prawdziwa. Narrator trafia do domu starców, miejsca, które stało się dla mnie jednym z najbardziej poruszających elementów tej historii. Obserwowanie starości, bezradności, a z drugiej strony zmechanizowana opiekani obojętność. To właśnie wtedy najmocniej pomyślałam o tym, jak łatwo człowiek może stać się samotny. Druga część, „Krýsuvik” również porusza ważne tematy. Pojawia się pragnienie zbudowania domu, stworzenia rodziny i znalezienia własnego miejsca. Jest miłość i nadzieja na szczęście, ale i ten moment, gdy ukazuje się kruchość ludzkiego życia. Tej książki nie czyta się dla przyjemności w typowym tego słowa znaczeniu. Raczej z rosnącym poczuciem ciężaru, ale jednocześnie nie chce się jej odłożyć na bok. Myślę, że jest ona bardzo ważnym głosem, który przypomina nam o tej części życia, o której współczesny świat nie chce pamiętać. Polecam !!