Kroniki kota podróżnika Hiro Arikawa

Książka

„Kroniki kota podróżnika” - Hiro Arikawa (Grupa Wydawnicza Relacja) Książkę otrzymałem w ramach współpracy barterowej. Satoru niespodziewanie staje przed koniecznością rozstania z ukochanym kotem Naną. Zanim znajdzie mu nowy dom, obaj wyruszają w podróż po Japonii, odwiedzając osoby, które odegrały ważną rolę w życiu mężczyzny. Każdy kolejny przystanek staje się okazją do powrotu do wspomnień, zamknięcia dawnych rozdziałów i odkrycia, jak silna potrafi być więź między człowiekiem a zwierzęciem. Seria Japońska Relacja to dla mnie prawdziwa perełka na polskim rynku wydawniczym. Tym razem padło na wznowienie książki z 2018 roku. W tamtym czasie nie byłem jeszcze zapalonym czytelnikiem, dlatego ten tytuł całkowicie mnie ominął. Tym bardziej cieszę się, że trafiłem na niego, śledząc nowości mojego ulubionego wydawnictwa. Pierwsze wrażenie było bardzo dobre, ale to jedna z tych książek, które z każdą kolejną stroną zyskują coraz większą wartość. Jestem Polakiem wychowanym w polskim środowisku, a mimo to wspomnienia głównego bohatera z czasów szkolnych wywołały we mnie ogrom nostalgii, radości i przypomniały beztroskę nastoletnich lat. Satoru nie miał jednak łatwego życia - już w bardzo młodym wieku traci oboje rodziców. Mimo to łatwo go polubić i zrozumieć emocje, które kierują jego decyzjami. Każdy rozdział przedstawia kolejny etap jego życia i kolejne ważne osoby, które spotkał na swojej drodze. To właśnie do nich wraca, szukając domu dla znalezionego, rannego kota. Z czasem więź między Satoru a Naną (ów kotem) staje się coraz silniejsza. Warto też wspomnieć o jednym elemencie, który może nie przypaść do gustu wszystkim czytelnikom healing novels. Nana posiada świadomość przedstawioną w bardzo ludzki sposób, dzięki czemu poznajemy część historii również z jego perspektywy. Mnie ten zabieg absolutnie nie przeszkadzał - wręcz przeciwnie, idealnie współgrał z charakterem całej opowieści i dodawał jej jeszcze więcej uroku. Ta historia oprócz nostalgii rozpala delikatny ogień w sercu, przynosząc komfort, spokój, serdeczność i pokrzepienie. To ten wyjątkowy rodzaj ciepła i wewnętrznego spokoju, który jak dotąd odnajdywałem wyłącznie w azjatyckich healing novelach. Samo zakończenie jest natomiast prawdziwym wyciskaczem łez i jestem przekonany, że poruszy nawet osoby, które na co dzień rzadko wzruszają się przy książkach czy filmach. „Kroniki kota podróżnika” to cudowna, melancholijna opowieść o życiu - jego dobrych i trudnych chwilach, o budowaniu relacji z innymi ludźmi, a przede wszystkim o niezwykłej przyjaźni człowieka z kotem, która wbrew stereotypom potrafi być wyjątkowo silna. Świetnie spędziłem czas z tą książką i mimo że od lektury minęło już kilka tygodni, wciąż zdarza mi się do niej wracać myślami. Jej klimat doskonale oddaje wszystko to, czego szukam w japońskiej literaturze, i mam nadzieję, że Wy również to w niej odnajdziecie. Z całego serca polecam