Perswazje Jane Austen

Książka

Są takie książki, do których wraca się trochę jak do starego listu. Niby znasz treść, a jednak coś w środku znowu drgnie. Taka będzie dzisiejsza recenzja dotycząca książki „Perswazje” autorstwa Jane Austen to właśnie taka historia, którą znasz jak własną kieszeń, a i tak może ciebie zaskoczyć „dodatkową gotówką” schowaną jakiś czas temu. Mam wrażenie, że im jestem starsza, tym mocniej ją czuję. To nie jest opowieść, która uderzyła mnie od razu. Ona raczej powoli się rozkłada, zostawia ślad i wraca po czasie. Dla tych, którzy nie znają książkę to na pierwszy rzut oka wszystko może wydawać się proste. Nasza bohaterka, czyli Anne Elliot, spokojna, trochę wycofana dziewczyna, kiedyś zakochała się we Fredericku Wentworthie. Problem był jeden nie miał majątku ani pozycji, więc jej bliscy uznali, że to nie jest dobry wybór. I ona… posłuchała. Minęło osiem lat. Anne nadal żyje trochę na uboczu, przy rodzinie, która niespecjalnie ją dostrzega. Wentworth wraca już jako ktoś, kto osiągnął sukces. I nagle to, co było kiedyś zamknięte, znowu się otwiera. Emocje, żal, niedopowiedzenia. Tyle że oni nie są już młodzi i beztroscy. To dorośli ludzie, którzy muszą zmierzyć się z własnymi decyzjami. Anne to bohaterka, która nie robi wokół siebie hałasu. Nie jest błyskotliwa jak Elizabeth Bennet, nie rzuca cię na kolana ciętym językiem. Jest cicha, uważna, często stoi z boku. Rodzina ją pomija, czasem traktuje jak kogoś mniej ważnego. A ona, mimo to trwa, robi swoje, nie narzuca się. I właśnie, w tym jest jej siła. Pod tą spokojną powierzchnią kryje się ogromna lojalność i wierność uczuciom. Ona nie przechodzi nagłej przemiany jak w typowych historiach. Raczej dojrzewa do tego, żeby w końcu zaufać sobie. I chyba dlatego ta postać tak bardzo trafia, bo jest zwyczajna, a przez to prawdziwa. Najmocniejszy, w tym wszystkim jest temat decyzji. Jedna podjęta pod wpływem innych ludzi potrafi ustawić całe życie. Anne kiedyś wybrała rozsądek zamiast serca. I później musi z tym żyć. To nie jest coś, co zostaje gdzieś w tle. To wraca, siedzi w niej, wpływa na to, kim się stała. Miłość w tej książce też nie jest oczywista. Nie ma tu wielkich wyznań co kilka stron. Jest cisza, napięcie, spojrzenia, drobne gesty. Momentami czujesz więcej między bohaterami wtedy, kiedy nie rozmawiają, niż gdyby mieli powiedzieć wszystko wprost. Według mnie to historia nie o zakochaniu się, tylko o tym, co zostaje po latach. O uczuciu, które nie zniknęło, tylko zostało gdzieś schowane. Mówi wam to coś? :D I właśnie dlatego ta książka jest zaskakująco aktualna. Można pomyśleć: dawne czasy, konwenanse, salony. A potem nagle widzisz, że to wszystko brzmi znajomo. Nadal słuchamy innych bardziej niż siebie. Nadal boimy się iść pod prąd. Nadal odkładamy ważne decyzje, bo „to nie jest dobry moment”. Historia Anne to w gruncie rzeczy historia wielu ludzi dziś. Ile razy ktoś zrezygnował z czegoś ważnego, bo ktoś inny uznał, że tak będzie lepiej? Wentworth z kolei to ktoś, kto został kiedyś odrzucony i wraca silniejszy, ale nie do końca zamknięty na przeszłość. Niby wszystko osiągnął, a jednak coś w nim zostało niedomknięte. To też brzmi bardzo współcześnie. To właśnie ten styl Jane ma w sobie coś wyjątkowego. Z jednej strony jest lekki, momentami ironiczny, a z drugiej bardzo trafny. Ona świetnie widzi ludzi, ich słabości, przywary, udawanie, potrzebę pokazania się lepszym niż się jest. Czytając, miałam wrażenie, że to nie jest XIX wiek, tylko znajomi z życia codziennego. Ktoś żyje ponad stan, ktoś ocenia innych po statusie, ktoś uparcie trwa przy swoim, choć ewidentnie się myli. To wszystko brzmi aż za dobrze. Wydanie od Wydawnictwo MG też robi swoje. Ma w sobie taki klasyczny, elegancki klimat. Twarda oprawa, coś, co dobrze wygląda na półce, ale też sprawia, że chce się tę książkę wziąć do ręki jeszcze raz za jakiś czas. Za to właśnie uwielbiam to wydawnictwo. Dają kolejne życie klasyce literatury (ale nie tylko), żeby kolejne pokolenie znalazło coś dla siebie. „Perswazje” to nie jest historia na jeden wieczór. Trzeba jasno napisać/powiedzieć, że język, mentalność nie jest taka, jak dziś. Może nie zrozumiesz książki od razu, ale daj jej czas, daj szanse, a przekonasz się, że otworzyła pewne drzwi, o których zapomniałeś. Ta historia płynie spokojnie, trzeba się w nią wczytać, dać jej chwilę. Zostaje takie ciche pytanie gdzieś z tyłu głowy, ile decyzji w swoim życiu podjęłam dlatego, że ktoś mnie przekonał, a nie dlatego, że naprawdę tego chciałam, i to jest chyba najmocniejsze w tej książce.