Policjanci. Bez munduru Katarzyna Puzyńska Książka

Po przeczytaniu pierwszej części "Policjanci. Ulica." cieszę się, że miałam też okazję zapoznać się z kolejną odsłoną twórczości Pani Katarzyny. Autorka skupiła się na pracy funkcjonariuszy z pionu kryminalnego, psychologów oraz techników kryminalistyki. Jest to trochę przedstawienie pracy i przestępczości od kuchni. Cieszę się, że autorka skupiła się nie tylko na przestępstwach, ale także pokusiła się o wyeksponowanie człowieka jako osoby posiadającej wrażliwość. Położyła kres założeniu, że funkcjonaiusz Policji musi być twardym, pozbawionym emocji człowiekiem. Tak samo jak wspomnieni Policjanci Ulica tak i teraz Policjanci. Bez munduru rozbudziły we mnie ciekawość i chęć poznania szczegółowiej pracy funkcjonariuszy.

Zero fikcji tylko sama prawda. Warto mieć w swojej biblioteczce.

Do tej pory ceniłam Katarzynę Puzyńską za dynamiczną akcję i fajny klimat, który tworzyła w swoich książkach.  Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać jej książkę, która jest dosyć inna od tych poprzednich, a mianowicie byli  to "Policjanci. Ulica". Autorka na podstawie rozmów z funkcjonariuszami ruchu drogowego stworzyła zaskakujące dzieło o ludziach, którzy ryzykują swoje życie by pomóc innym. Z Policjantami bez munduru, rzecz ma się podobnie. Inna jest jedynie opisywana dziedzina pracy. Tym razem autorka uraczyła nas przestępczością. Dzięki tej książce spędziłam bardzo miło kilka wieczorów i przy okazji dowiedziałam się wielu ciekawych informacji. 

Ta książka odczarowuje mity i stereotypy o pracy funkcjonariuszy Policji. Czytałam z zainteresowaniem. Nie jest to ani reportaż ani fikcja, a zmierzenie się z realiami panującymi w naszym świecie. Świetna robota! Polecam!

Polecam zarówno fanom Katarzyny Puzyńskiej  jak i osobom, które jeszcze nie miały styczności z autorką. Przedstawiona została prawda na temat przestępczości panującej w naszym kraju. Ta książka to spotkanie z działem kryminalnym polskiej Policji i wszystkim co z tym związne. Autorka uwzględniła zarówno wszechobecne narkotyki jak i przestępczość zorganizowaną. Bez cenzury opisała rzeczy, których z pewnością nie odnajdziecie w opinii publicznej. Dała możliwość  zabrania głosu przez samych funkcjonariuszy. Takie pozycje w polskiej literaturze mają da mnie niebywałą wartość. Nie są fikcją literacką, a to się ceni.  

Polecam zarówno fanom Katarzyny Puzyńskiej  jak i osobom, które jeszcze nie miały styczności z autorką. Przedstawiona została prawda na temat przestępczości panującej w naszym kraju. Ta książka to spotkanie z działem kryminalnym polskiej Policji i wszystkim co z tym związne. Autorka uwzględniła zarówno wszechobecne narkotyki jak i przestępczość zorganizowaną. Bez cenzury opisała rzeczy, których z pewnością nie odnajdziecie w opinii publicznej. Dała możliwość  zabrania głosu przez samych funkcjonariuszy. Takie pozycje w polskiej literaturze mają da mnie niebywałą wartość. Nie są fikcją literacką, a to się ceni.  

Ta książka odczarowuje mity i stereotypy o pracy funkcjonariuszy Policji. Czytałam z zainteresowaniem. Nie jest to ani reportaż ani fikcja, a zmierzenie się z realiami panującymi w naszym świecie. Świetna robota! Polecam!

Do tej pory ceniłam Katarzynę Puzyńską za dynamiczną akcję i fajny klimat, który tworzyła w swoich książkach.  Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać jej książkę, która jest dosyć inna od tych poprzednich, a mianowicie byli  to "Policjanci. Ulica". Autorka na podstawie rozmów z funkcjonariuszami ruchu drogowego stworzyła zaskakujące dzieło o ludziach, którzy ryzykują swoje życie by pomóc innym. Z Policjantami bez munduru, rzecz ma się podobnie. Inna jest jedynie opisywana dziedzina pracy. Tym razem autorka uraczyła nas przestępczością. Dzięki tej książce spędziłam bardzo miło kilka wieczorów i przy okazji dowiedziałam się wielu ciekawych informacji. 

Zero fikcji tylko sama prawda. Warto mieć w swojej biblioteczce.

Po przeczytaniu pierwszej części "Policjanci. Ulica." cieszę się, że miałam też okazję zapoznać się z kolejną odsłoną twórczości Pani Katarzyny. Autorka skupiła się na pracy funkcjonariuszy z pionu kryminalnego, psychologów oraz techników kryminalistyki. Jest to trochę przedstawienie pracy i przestępczości od kuchni. Cieszę się, że autorka skupiła się nie tylko na przestępstwach, ale także pokusiła się o wyeksponowanie człowieka jako osoby posiadającej wrażliwość. Położyła kres założeniu, że funkcjonaiusz Policji musi być twardym, pozbawionym emocji człowiekiem. Tak samo jak wspomnieni Policjanci Ulica tak i teraz Policjanci. Bez munduru rozbudziły we mnie ciekawość i chęć poznania szczegółowiej pracy funkcjonariuszy.