Taki diabeł straszny Jakub Ćwiek

Książka

Kiedy piekło ma własne zasady! Czyli recenzja książki „Taki diabeł straszny” tom 2 autorstwa Jakuba Ćwieka. No, kochani, z tym tomem dostajemy cios prosto w twarz, i to z otwartej ręki. :D Z góry polecam, aby najpierw sięgnąć po pierwszy tom, ponieważ tom drugi to kontynuacja losów Svietki. Choć na upartego da się zrozumieć fabułę bez znajomości pierwszej części, lepiej mieć ją w pamięci. Znając twórczość autora, próbowałam przewidzieć, co czeka naszą bohaterkę, ale na litość Boską, to, że obudzi się w trakcie egzorcyzmów własnej osoby, w życiu bym nie przewidziała! (Spokojnie, to nie spoiler, bo możecie się tego dowiedzieć z opisów na stronach poświęconych książce). Jaka byłaby wasza reakcja, kiedy związani leżycie, a wokoło was toczy się egzorcyzm, wokół płoną świece, pojawiają się symbole, a ludzie próbują wypędzić z was… was samych?! Brzmi dziwnie? Phi… to dopiero początek historii, więc już teraz wyobraźcie sobie, co czeka was później. Svietka znajduje się w sytuacji, w której trudno byłoby zachować spokój nawet najbardziej opanowanej osobie. Przez ostatnie osiem miesięcy wydarzyło się wokół niej mnóstwo rzeczy, ale jest jeden poważny problem: bohaterka niczego z tego nie pamięta. Podobno walczyła, zniknęła bez śladu, a nawet niemal została boginią nowej religii dla diabłów. Teraz musi dowiedzieć się, co właściwie się wydarzyło i dlaczego ktoś najwyraźniej bardzo chce kontrolować jej los. I właśnie zagadka utraconej pamięci sprawia, że od pierwszych stron chce się wiedzieć więcej. Svietka nie otrzymuje gotowych odpowiedzi. To coś dla fanów filmu „Kac Vegas”, ponieważ razem z nią odkrywamy kolejne fragmenty wydarzeń, próbując zrozumieć, komu można zaufać, a komu zdecydowanie nie należy wierzyć. Na jej drodze pojawiają się fanatycy, potwory przyciągane jej krwią oraz inkwizytor, który skrywa własne tajemnice. Im więcej informacji wychodzi na jaw, tym bardziej okazuje się, że za wydarzeniami stoi coś większego. Ona nic nie pamięta, i to jest mega, bo choćbyś chciał wykminić, co i jak, to wybacz, ale nie dasz rady. Musicie pamiętać, że jej przyjaciele, którzy dopiero co poznali, kim tak naprawdę jest Svietka, sami muszą uporać się z tą wiedzą, a to, co ona dowie się o niektórych, to klękajcie narody! :D Ubaw murowany. Dla mnie ogromnym plusem było to, że nie trzeba było zapamiętywać dziesiątek nazw królestw, rodów i magicznych przedmiotów. Zamiast odległej krainy mamy świat, w którym nadnaturalne istoty, diabły, egzorcyzmy i inkwizytorzy mogą pojawić się obok rzeczy znanych ze współczesności. Piekło nie jest tutaj jedynie ponurym miejscem pełnym ognia i cierpienia. Ma własne układy, konflikty, ambicje i zasady, a spotkanie z jego mieszkańcami może być równie niebezpieczne, co absurdalnie zabawne. Po tej lekturze to miejsce będzie kojarzyło się z mega rodziną, która „kocha się”, ale tylko na zdjęciu. Jedno kopie dołki pod drugim, trzeci właśnie wystawia czwartego itd. Normalnie komediowy rollercoaster i właśnie ten humor sprawił, że tę książkę/serię czytało się inaczej niż typową opowieść o demonach i walce dobra ze złem. W „Taki diabeł straszny” groźne sytuacje potrafią sąsiadować z absurdem, a atmosfera niepokoju zostaje przełamana żartem. Warto też zwrócić uwagę na samą Svietkę. Nie jest bohaterką, która spokojnie czeka, aż ktoś rozwiąże za nią jej problemy. Ma własne zdanie, próbuje zrozumieć otaczający ją chaos i przede wszystkim chce odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Jej sytuacja jest ciekawa również dlatego, że sama nie może być pewna tego, co wydarzyło się podczas ośmiu miesięcy, których nie pamięta. Czy można ufać wspomnieniom innych osób? Czy każda przekazywana jej informacja jest prawdziwa? I co zrobić, kiedy okazuje się, że własna przeszłość może kryć rzeczy, o których wolelibyśmy nie wiedzieć? Najważniejsze w tym wszystkim jest jednak to, że za całym piekielnym zamieszaniem kryje się zagadka, którą naprawdę chce się rozwiązać. Mam nadzieję, że to nie koniec przygód Svietki, bo gdzie ja teraz znajdę kobitę z tak ciętym językiem? Polecam całym sercem!