Jak we mgle

Książka

Jaki jest Wasz ulubiony motyw w thrillerach psychologicznych? Gdybym miała wybrać jeden, bez wątpienia wskazałabym mroczne, skrywane przed światem rodzinne sekrety oraz trudne, pełne napięcia relacje. Jest w nich coś niezwykle magnetycznego! To właśnie te wątki przyciągają mnie do książek niczym pszczołę do kwiatka – i to nie tylko w thrillerach, ale właściwie w każdym innym gatunku. Dlatego gdy na moim regale pojawiło się „Jak we mgle” Sarah Pekkanen, od razu wiedziałam, że czeka mnie emocjonująca i pełna zwrotów akcji podróż. Było to już moje trzecie spotkanie z twórczością tej autorki, więc do lektury zasiadałam ze spokojem i niezachwianym przekonaniem, że i tym razem się nie zawiodę! Autorka wprowadza nas w świat Ruth Sterling, która od ponad dwóch dekad żyje w ciągłym lęku przed przeszłością, z zawsze gotowym planem ucieczki w kieszeni. Jedynym filarem jej niepewnej codzienności jest córka, Catherine. Przez lata żyły w odizolowanym, własnym mikrokosmosie- same przeciwko całemu światu. Ten misternie zbudowany ład pęka, gdy Catherine dorasta i postanawia zacząć żyć na własny rachunek. Ruth robi wszystko, by ją powstrzymać, co zmusza dziewczynę do zadawania trudnych pytań. Gdy na jaw wychodzą pierwsze kłamstwa, relacja matki i córki zamienia się w niebezpieczną grę pozorów. A przeszłość, do tej pory ukryta za szczelną zasłoną milczenia, w końcu postanawia się upomnieć o prawdę. To historia wyjątkowo mocno skupiona na bohaterkach, w której pierwsze skrzypce gra dynamiczna, skomplikowana relacja między Ruth a Catherine. Obserwowanie, jak ich więź ewoluuje- przechodząc od ścisłej zależności do znacznie bardziej dojrzałej, wręcz partnerskiej relacji, w której doprawdy poznają się na nowo- było absolutnie fascynujące i stanowiło odświeżającą odmianę od schematycznych relacji znanych z wielu popularnych thrillerów. Co ciekawe, po bliższym poznaniu bohaterów trudno powiedzieć, bym darzyła którąkolwiek z nich bezgraniczną sympatią. Ruth to mistrzyni manipulacji, choć z czasem zaczynamy rozumieć, jak głębokie motywy stoją za jej postępowaniem. Z kolei do Catherine, do której początkowo czułam sporo współczucia, z biegiem stron nabierałam coraz bardziej dystansu. Ta niejednoznaczność postaci sprawia jednak, że opowieść staje się niezmiernie wiarygodna. Powieść skłania przy tym do bardzo ciekawych refleksji na temat tego, ile z naszej natury i zachowań dziedziczymy po rodzicach, a ile kształtuje w nas otoczenie. Konstrukcja powieści opiera się na dwóch perspektywach czasowych i narracji prowadzonej z punktu widzenia obu kobiet. Muszę przyznać, że to właśnie rozdziały ukazujące przeszłość Ruth przyciągały mnie najbardziej i budziły największe emocje. Jeśli chodzi o tempo akcji- niektórzy czytelnicy mogą odnieść wrażenie, że początek rozwija się dość niespiesznie. Zdecydowanie warto jednak uzbroić się w odrobinę cierpliwości! Mniej więcej po przekroczeniu 30% lektury historia nabiera wyraźnego rozpędu, a klimat staje się zauważalnie mroczniejszy i bardziej gęsty. Wszystkie rozrzucone dotąd elementy układanki zaczynają powoli wskakiwać na swoje miejsca. „Jak we mgle” to świetnie skonstruowany thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu i dostarcza rozrywki na naprawdę wysokim poziomie. Jeśli szukasz historii z dopracowaną psychologią postaci, nieoczywistymi bohaterkami i tajemnicą z przeszłości w tle, po ten tytuł sięgnij bez wahania. Sarah Pekkanen po raz kolejny udowodniła, że potrafi budować emocje z niezwykłą autentycznością!

„Jak we mgle” Sarah Pekkanen to wciągający thriller psychologiczny, który udowadnia, że największe tajemnice często kryją się tam, gdzie na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się zwyczajne. To historia o skomplikowanej relacji matki i córki, trudnej przeszłości oraz sekretach, które przez lata potrafią zniszczyć życie wielu osób. Autorka od pierwszych stron buduje atmosferę niepewności i sprawia, że czytelnik do samego końca zastanawia się, komu może zaufać. Główną bohaterką jest Ruth Sterling – kobieta, która od ponad dwudziestu lat żyje w ciągłym cieniu wydarzeń, o których nie chce mówić. Nie przywiązuje się do miejsc, unika rozgłosu i zawsze jest gotowa do ucieczki. Jej świat od lat kręci się wokół córki, Catherine. Kiedy jednak młoda kobieta postanawia rozpocząć samodzielne życie, między bohaterkami zaczynają narastać napięcia. Catherine coraz częściej dostrzega, że matka ukrywa przed nią znacznie więcej, niż mogła przypuszczać. Z każdą kolejną stroną na jaw wychodzą nowe fakty, a granica między troską, manipulacją i strachem staje się coraz bardziej niewyraźna. Akcja rozgrywa się we współczesnych Stanach Zjednoczonych. Choć miejsca nie są najważniejszym elementem tej historii, dobrze oddają atmosferę ciągłego niepokoju i życia w ukryciu. Dom, który powinien być bezpieczną przystanią, staje się miejscem pełnym napięcia, niedopowiedzeń i narastających podejrzeń. To właśnie zamknięta przestrzeń rodzinnych relacji odgrywa tutaj największą rolę. Najmocniejszym elementem powieści są bohaterowie. Ruth to postać złożona, której nie sposób jednoznacznie ocenić. Z jednej strony widać jej ogromną miłość do córki, z drugiej trudno nie zauważyć, że kieruje nią również strach i potrzeba kontrolowania wszystkiego wokół siebie. Catherine natomiast budzi sympatię swoją odwagą i determinacją w dążeniu do poznania prawdy. Ich relacja jest pełna emocji i zmienia się wraz z odkrywaniem kolejnych sekretów. Podczas lektury nieustannie towarzyszyło mi napięcie. Autorka umiejętnie podsuwa tropy, by po chwili podważyć wcześniejsze przypuszczenia. Kilka razy byłam przekonana, że już wiem, dokąd zmierza fabuła, ale Sarah Pekkanen skutecznie potrafi zaskoczyć. To książka, która wywołuje niepokój, zaciekawienie i sprawia, że trudno odłożyć ją na później. Jednocześnie skłania do refleksji nad tym, jak cienka bywa granica między miłością a kontrolą oraz jak długo można żyć w cieniu traumatycznych wydarzeń. Styl autorki jest lekki, dynamiczny i bardzo przystępny. Rozdziały są krótkie, dzięki czemu książkę czyta się szybko, a napięcie stale rośnie. Sarah Pekkanen świetnie buduje psychologiczne portrety bohaterów i potrafi sprawić, że czytelnik przez większość czasu nie wie, komu wierzyć. To właśnie ta niepewność jest jednym z największych atutów powieści. „Jak we mgle” to thriller psychologiczny z mocno rozbudowanym wątkiem obyczajowym. Szczególnie przypadnie do gustu osobom, które lubią historie o rodzinnych sekretach, skomplikowanych relacjach i stopniowo odkrywanych tajemnicach. To propozycja dla czytelników ceniących bardziej psychologiczne napięcie niż dynamiczną akcję i spektakularne sceny. Sarah Pekkanen stworzyła historię, która wciąga od pierwszych stron i do samego końca nie pozwala być pewnym żadnego rozwiązania. To emocjonująca opowieść o kłamstwach, miłości, traumie i konsekwencjach ukrywania prawdy. Jeśli lubicie thrillery psychologiczne, które trzymają w napięciu i jednocześnie skłaniają do refleksji nad ludzkimi relacjami, zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę.

„Jak we mgle” Sarah Pekkanen to jedna z tych książek, które zaczynają się dość niepozornie, a potem powoli oplatają czytelnika swoją historią tak mocno, że nagle orientujemy się, że nie potrafimy już jej odłożyć. To thriller psychologiczny, ale dla mnie przede wszystkim niezwykle emocjonalna opowieść o matce i córce, o miłości, która czasem przybiera niebezpieczne oblicze, oraz o sekretach, które przez lata potrafią ciążyć na człowieku bardziej, niż można sobie wyobrazić. Od samego początku czułam, że w tej historii jest coś, czego jeszcze nie wiem. Coś ukrytego między słowami, gestami i pozornie zwyczajnymi sytuacjami. Ruth Sterling od ponad dwudziestu lat żyje tak, jakby w każdej chwili musiała zniknąć. Nie zapuszcza korzeni, nie ufa ludziom, unika rozgłosu i przede wszystkim robi wszystko, by chronić swoją córkę Catherine. Tylko czy rzeczywiście chodzi wyłącznie o jej bezpieczeństwo? I właśnie to pytanie towarzyszyło mi przez większą część lektury. Relacja Ruth i Catherine jest zdecydowanie jednym z najmocniejszych punktów tej powieści. Z jednej strony mamy matkę, która kocha swoje dziecko ponad wszystko i chce je chronić przed całym światem. Z drugiej – kobietę, której lęk zaczyna przejmować kontrolę nad życiem jej i córki. Catherine coraz mocniej czuje, że jej matka nie mówi jej całej prawdy, a im więcej pytań zadaje, tym więcej pojawia się wątpliwości. Komu właściwie można zaufać? To właśnie ta niepewność sprawiła, że tak bardzo wciągnęła mnie ta historia. Sarah Pekkanen bardzo umiejętnie prowadzi czytelnika przez kolejne tajemnice, co chwilę podsuwając nowe tropy. Kiedy już wydawało mi się, że zaczynam rozumieć, co tak naprawdę wydarzyło się w przeszłości, autorka potrafiła wywrócić moje przypuszczenia do góry nogami. I uwielbiam takie momenty! Ruth to bohaterka, której nie da się łatwo ocenić. Momentami ogromnie jej współczułam, innym razem czułam wobec niej niepokój i zastanawiałam się, gdzie właściwie przebiega granica między troską a kontrolą. Catherine z kolei bardzo szybko zdobyła moją sympatię. Jej potrzeba poznania prawdy, zrozumienia własnej historii i wyrwania się z życia, w którym ktoś ciągle podejmuje za nią decyzje, była dla mnie niezwykle emocjonująca. Im dalej w historię, tym bardziej miałam wrażenie, że wszystko jest dokładnie takie, jak sugeruje tytuł – jak we mgle. Nic nie jest do końca jasne. Każda odpowiedź rodzi kolejne pytania, a każda tajemnica skrywa następną. I chyba właśnie za to najbardziej pokochałam tę książkę. Nie znajdziemy tutaj nieustannej, spektakularnej akcji. Zamiast tego autorka stawia na napięcie, emocje i psychologię postaci. Buduje atmosferę niepokoju powoli, ale niezwykle skutecznie. Z każdą kolejną stroną coraz mocniej czułam, że coś jest nie tak, a jednocześnie bardzo chciałam odkryć, co wydarzyło się naprawdę. To historia, która pokazuje, jak ogromną cenę czasami płacimy za przemilczane prawdy. Jak trauma potrafi kształtować całe życie i jak łatwo miłość może pomieszać się ze strachem, potrzebą kontroli i obsesyjną chęcią ochrony drugiej osoby. Bardzo podobał mi się również styl Sarah Pekkanen. Książkę czyta się naprawdę szybko i płynnie, krótkie rozdziały sprawiają, że cały czas chce się przeczytać „jeszcze tylko jeden”, a napięcie nie pozwala tak łatwo się od niej oderwać. Autorka świetnie manipuluje emocjami czytelnika i sprawia, że przez długi czas naprawdę nie wiadomo, komu powinniśmy wierzyć. „Jak we mgle” to dla mnie thriller, który nie tylko intryguje, ale również zostaje w głowie. To opowieść o rodzinnych sekretach, trudnej przeszłości, miłości i strachu. O tym, jak bardzo możemy nie znać nawet najbliższych nam osób i jak wiele jesteśmy w stanie zrobić, by ochronić tych, których kochamy. Jeśli lubicie thrillery psychologiczne, w których zamiast krwawej akcji dostajemy gęstą atmosferę, rodzinne tajemnice, skomplikowane relacje i bohaterów, których nie da się jednoznacznie ocenić, zdecydowanie warto dać tej historii szansę. Ja jestem naprawdę bardzo na TAK! To była niezwykle wciągająca, emocjonalna i pełna napięcia lektura, przy której niejednokrotnie zastanawiałam się, komu właściwie mogę zaufać. A kiedy już myślałam, że zaczynam widzieć światło w tej mgle… okazywało się, że przede mną wciąż kryje się kolejna tajemnica.