Yakuza blues. Życie i śmierć w szeregach japońskiej mafii Martina Baradel

Książka

Jako wielbicielka reportaży zaintrygowała mnie książka „Yakuza blues. Życie i śmierć w szeregach japońskiej mafii” Martiny Baradel – i nie zawiodłam się. Autorka w mistrzowski sposób rozprawia się z mitami o yakuzie, pokazując brutalność, ale też złożoność tej organizacji o głębokich korzeniach w kulturze Japonii. Dzięki wywiadom z bossami i analitycznemu podejściu zyskujemy wgląd w struktury, rytuały i moralne dylematy, które stoją za legendą japońskiej mafii. Narracja jest wciągająca i merytoryczna, a fikcyjna postać prowadząca rozmowy pomaga w zrozumieniu świata zamkniętego dla większości czytelników. To nie jest sensacyjna opowieść, lecz fascynujący reportaż, który zostawia wiele pytań o granice lojalności, honoru i przestępczej rzeczywistości. Polecam tę pozycję każdemu, kto szuka głębszego spojrzenia na yakuza i japońskie społeczeństwo.

Po przeczytaniu tej książki miałem wrażenie, że zaglądam do świata, który zwykle pozostaje całkowicie zamknięty dla zwykłych ludzi. Najbardziej zainteresowało mnie pokazanie dwoistości yakuzy - z jednej strony brutalnej organizacji przestępczej, a z drugiej środowiska, które funkcjonuje według własnych tradycji, rytuałów i kodeksu honorowego. Podobało mi się też to, że książka próbuje odpowiedzieć na pytanie, czy yakuza to jedynie brutalny gang, czy raczej specyficzna „społeczność” kierująca się zasadami i hierarchią. Jako czytelnik odebrałem tę książkę przede wszystkim jako próbę zajrzenia za kulisy japońskiego podziemia i pokazania, że za stereotypowym obrazem gangsterów kryje się skomplikowany system zależności, lojalności i tradycji. Dzięki temu reportaż jest ciekawy nie tylko jako historia o mafii, ale też jako spojrzenie na mniej znaną stronę japońskiej kultury.

Świetna książka opisująca świat japońskiej mafii z perspektywy włoskiej badaczki tego tematu. Choć temat trudny, podany jest w wyjątkowo przystępnej formie, na pograniczu powieści i reportażu. Jeśli ktoś ma ochotę na porządną dawkę wiedzy o świecie, który rządzi się innymi prawami, "Yakuza blues" to świetny wybór.

„Yakuza blues. Życie i śmierć w szeregach japońskiej mafii” – Martina Baradel (Wydawnictwo Znak Koncept) Tłumaczenie: Lucyna Rodziewicz-Doktór Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej. „Yakuza blues” to reporterska podróż do zamkniętego świata japońskiej mafii. Autorka odsłania jej rytuały, kodeks honorowy, hierarchię oraz kulisy działalności przestępczej, jednocześnie oddzielając fakty od licznych mitów narosłych wokół yakuzy. Dzięki relacjom osób związanych z tym środowiskiem czytelnik może zajrzeć tam, gdzie zwykle nie mają wstępu ludzie z zewnątrz. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z reportażem napisanym w tak osobisty sposób. Martina Baradel nie skupia się wyłącznie na historii i działalności yakuzy. Równie ważna staje się sama droga prowadząca do rozmów z jej członkami. Autorka opisuje przygotowania do spotkań, atmosferę panującą podczas rozmów, własne emocje oraz kulisy zdobywania zaufania ludzi związanych z przestępczym półświatkiem. Dopiero na tym fundamencie budowana jest właściwa opowieść o yakuzie. I właśnie tutaj pojawił się mój największy problem z książką. Sam temat jest niezwykle interesujący, jednak momentami miałem wrażenie, że ginie pod ciężarem rozbudowanej narracji wokół spotkań i okoliczności ich organizowania. Oczekiwałem większej liczby konkretnych informacji o funkcjonowaniu mafii, a otrzymałem przede wszystkim historię procesu docierania do jej przedstawicieli. Nie oznacza to jednak, że książka jest zła. Wręcz przeciwnie - czyta się ją sprawnie, a wiele fragmentów potrafi zaciekawić. Szczególnie interesujące okazały się opisy powstawania i ewolucji yakuzy oraz jej stopniowego zanikania we współczesnej Japonii. Przed lekturą mój obraz tej organizacji był w dużej mierze kształtowany przez popkulturę, zwłaszcza serial „Tokyo Vice”. Po przeczytaniu „Yakuza blues” nadal dostrzegam w niej pewien fenomen kulturowy, ale jednocześnie widzę organizację znajdującą się w schyłkowej fazie swojego istnienia. Problem polega na tym, że po zakończeniu lektury niewiele informacji szczególnie zapadło mi w pamięć. Książka nie zmieniła mojego spojrzenia na yakuzę ani nie dostarczyła wielu zaskakujących odkryć. To trochę jak danie przygotowane z bardzo ciekawych składników, które ostatecznie okazuje się zbyt słabo doprawione. Książka jest po prostu nijaka. Jednocześnie trudno mi wskazać poważne wady. Nie męczyłem się podczas czytania, nie trafiałem na fragmenty, które uznałbym za słabe czy źle napisane. Po prostu całość nie wywołała we mnie większych emocji. Największą zaletą okazało się dla mnie coś zupełnie innego - możliwość spędzenia kolejnych kilku godzin w Japonii, kraju, który niezmiennie pozostaje jednym z moich ulubionych miejsc na świecie. Jeśli interesują Was zorganizowane grupy przestępcze lub współczesna Japonia, „Yakuza blues” może okazać się wartościową lekturą. Nie polecałbym jej jednak jako pierwszej książki o yakuzie. Potraktowałbym ją raczej jako reportażowe studium przypadku dla osób, które już interesują się tematem. To przyzwoita książka, ale jedna z tych, które po pewnym czasie wspomina się bardziej jako ciekawe doświadczenie niż lekturę, która pozostawiła trwały ślad.