Żywa i martwa Zadie Smith Książka

„[Książka] nie może dostrzegać naszych reakcji, a następnie tak przerabiać fabuły, by potwierdzać nasze przekonania o świecie albo wzmacniać nasze uprzedzenia. [...] Wszystko to — i o wiele więcej — potrafią tylko algorytmy”. Zadie Smith pisze swoje eseje jako akt oporu. Nie stanowi go ich treść, ale forma opierająca się algorytmom, dla których wszystko musi być jak najkrótsze, najszybsze i proste w odbiorze. Dodatkowo nie narzuca nikomu swojego toku myślenia. Pokazuje jednak, jak wygląda jej perspektywa i że owo myślenie może w ogóle wyglądać w ten sposób. Przed esejami zawsze czuję rezerwę. Myślę, że nie podołam skomplikowanym dygresjom, siermiężnemu językowi i osobliwym metaforom. U Smith czegoś podobnego nie znalazłem. Ba! Po zakończeniu lektury poczułem się, jakbym odszedł od stolika, przy którym piłem kawę z bardzo rozgadaną przyjaciółką, mającą ogrom przemyśleń na każde możliwe zagadnienie. Autorka w pięciu segmentach wyraża swoje opinie na temat m.in. kultury i sztuki, polityki, pokoleń, technologii, pisarstwa i rasizmu. W „Oglądając” dzieli się z czytelnikiem własnym odbiorem malarstwa, filmu, muzyki i performance’u. W „Rozważając” przeważają tematy dotyczące literatury, filozofii i spraw społecznych. W „Rewidując” rozprawia się z trudną przeszłością naszej cywilizacji oraz aktualną polityką. W „Żegnając” czule rozstaje się z ważnymi dla niej pisarkami i pisarzami. W „Wyznając” dzieli się nienachalnie własnymi poglądami, własną historią. Jak we wstępie zaznacza sama Zadie Smith, osoba czytająca Żywą i martwą ma pełną dowolność w lekturze. Może do woli skakać między rozdziałami, wyławiając tematy ją interesujące. I to właśnie największa wartość literatury w dzisiejszych czasach, gdy wciskane są nam informacje, których wcale do szczęścia nie potrzebujemy. Ja przeczytałem całość od deski do deski — dla dobra i rzetelności recenzji — to również polecam! Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Znak

Skończyłem "Żywa i martwa Zadie Smith" i mam wrażenie, że to jedna z tych książek, które czyta się powoli - nie dlatego, że są trudne, tylko dlatego, że chce się je przemyśleć. To zbiór esejów, w którym autorka łączy literaturę, politykę i popkulturę, pisząc m.in. o sztuce, macierzyństwie czy władzy. Najbardziej podobało mi się to, jak swobodnie zestawia ze sobą bardzo różne światy - od wielkich pisarzy po współczesne ikony i wyciąga z tego naprawdę trafne, często zaskakujące wnioski. To nie jest lekka książka „na raz”, ale raczej taka, do której się wraca i zaznacza fragmenty. Momentami bywa wymagająca, ale jednocześnie bardzo inspirująca i dająca do myślenia -szczególnie jeśli lubisz literaturę, która stawia pytania zamiast dawać proste odpowiedzi. Zdecydowanie polecam, jeśli masz ochotę na coś ambitniejszego i bardziej refleksyjnego.

„Żywa i martwa” Zadie Smith to jedna z tych książek, które czytałem powoli, bo niemal każde zdanie prowokowało mnie do zatrzymania się i refleksji. To zbiór esejów, w którym autorka łączy literaturę, politykę i popkulturę, tworząc wielowymiarowy obraz współczesnego świata . Najbardziej ujęła mnie jej swoboda w przechodzeniu między tematami – od muzyki i sztuki po kwestie społeczne i miejsce kobiet w kulturze . Czytając, miałem wrażenie rozmowy z kimś niezwykle błyskotliwym, kto nie daje gotowych odpowiedzi, ale zmusza do myślenia. Nie wszystkie eseje były dla mnie równie angażujące, jednak całość robi ogromne wrażenie erudycją i odwagą w zadawaniu trudnych pytań. „Żywa i martwa” to książka wymagająca, ale satysfakcjonująca – idealna dla osób szukających ambitnej literatury faktu i głębokiej analizy współczesności.