Babel. Pocałunek śmierci Monika Raspen Książka

Kryminał retro. Wielowarstwowa intryga w liczbie mnogiej. Historyczne tło oddane z wszystkimi niuansami epoki czyli obyczajowymi, kulturowymi oraz politycznymi. Pomiędzy fikcją a prawdą historyczną genialnie zatarta granica. Z każdym rozdziałem coraz lepsza, co przyjmujemy ze zdziwieniem, gdyż już wcześniejsze wydawały się naprawdę świetne. „Babel. Pocałunek śmierci” to coś więcej niż jedna kryminalna zagadka, to prawdziwa łamigłówka z wieloma niewiadomymi, a za każdą z nich stoi cień historycznej prawdy doskonale sparafrazowany w całkowicie autorski pomysł. Nie spodziewajcie się po lekturze tej książki prostego motywu, oczywistego, podanych na talerzu rozwiązań. Nastawcie się za to na kryminał z naprawdę wieloma zwrotami akcji, nieprzewidywalnymi, tworzącymi niesamowite serpentyny wątków. Monika Raspen nie poszła na łatwiznę, odtworzyła realia Polski lat dwudziestych, splatając ówczesny blichtr z mrocznymi stronami, nie jest to zapis dokumentalny, ale z rzeczywistymi sytuacjami oraz postaciami, które dopełniają fabułę i nadają jej realizmu. „Babel. Pocałunek śmierci” jest kryminałem w iście hollywoodzkim stylu, lecz dalekim od przeładowania, za to z doskonale zastosowaniem kontrastu nawet w najmniejszych detalach. Niewiarygodnie wciągający, ale tak naprawdę te dwa słowa nie oddają w pełni czytelniczych wrażeń, za które w ogromnej mierze odpowiedzialne są główne bohaterki. Finał pozostawia dużo znaków zapytania i tylko jeszcze bardziej zaostrza i tak już ogromny apetyt na ciąg dalszy.

Zachwycam się każdą kolejną historią, która wychodzi spod pióra Autorki, i nie inaczej było w przypadku „Babel. Pocałunek śmierci”. Bo to oczywiście nie tylko powabna, przyciągająca oko okładka. Ta książka ma w sobie taką moc, że od pierwszych stron wciąga w świat gęsty od emocji, bólu, odwagi i siostrzeństwa. To opowieść, o której trudno mówić bez drżenia w głosie. O kobietach, które nie chciały dłużej być ofiarami. O kobietach, które w zgliszczach po Wielkiej Wojnie zaczęły budować coś zupełnie nowego – policję kobiecą, będącą dla nich nie tylko strukturą, a nadzieją, tarczą i mieczem. To historia wielu bohaterek, które dzieli pochodzenie, przeszłość, ból i pragnienia, ale łączy niezgoda na zło. Alicja, filantropka z dobrego domu, Nina z warszawskiego podwórka, pilotka Magda, brutalnie potraktowana Róża, Tatiana ocalała z bolszewickiej rzezi… Każda z nich niesie swoją ranę, swoją motywację. Każda z nich rzuca wyzwanie światu, który nie jest gotów na silne kobiety. Na tle Paryża Północy, jak nazywano przedwojenną Warszawę, rozgrywa się opowieść pełna kontrastów. W cieniu pięknych kamienic, salonów i wytwórni wódek ukrywa się handel żywym towarem, szantaże, zbrodnie, polityczne brudy i osobiste tragedie. Ale to nie tylko podszyty napięciem thriller historyczny. To również opowieść o miłości i stracie, o zdradzie i lojalności, o tym, że kobieca siła może być delikatna i brutalna zarazem. Że można krwawić i iść dalej. Że bywa, iż trzeba otworzyć b_urdel, by uratować siostrę. Zabić, by ocalić matkę. Donosić, by ocalić narzeczonego. Styl Autorki jest zmysłowy i bezkompromisowy zarazem. Pisze sugestywnie, z dużą emocjonalnością, łącząc elegancję języka epoki z brutalną szczerością. Obrazowe opisy, żywe i celne dialogi sprawiają, że atmosfera międzywojennej Warszawy pulsuje z każdej strony. To proza kobieca, ale mocna, prawdziwa i poruszająca. Monika Raspen stworzyła świat pełen postaci, których się nie zapomina, wątków, które wgryzają się w duszę, i emocji, które zostają z czytelnikiem długo po zamknięciu książki. Oddała tym samym hołd odważnym kobietom, o których się nie mówi, o których zapomniano, pisząc podręczniki do historii. A były tam, z narażeniem życia walcząc o siebie i innych.