Mała kwiaciarnia w Tokio Yukihisa Yamamoto

Książka

Bywają chwile, kiedy najchętniej położyłabym się w hamaku i sięgnęła po spokojną, kojącą historię. Jeśli masz podobnie, warto sięgnąć po „Małą kwiaciarnię w Tokio”. To opowieść o Kikuko, która po latach pracy w toksycznym środowisku odchodzi bez planu na przyszłość i trochę przez przypadek trafia do małej kwiaciarni przy dworcu. Książka składa się z ośmiu historii, którym towarzyszy osiem kwiatów i ich wyjątkowe znaczenia. Emocje bohaterów bywają zaskakujące, a dla początkującej florystki nie zawsze łatwe do zrozumienia. To idealna lektura na ciepłe wiosenne wieczory: lekka, wyciszająca i dająca cichą motywację do działania.

„Mała kwiaciarnia w Tokio” Yukihisy Yamamoto to jedna z tych książek, które otulają spokojem i pozwalają na chwilę zwolnić. Bardzo polubiłam historię Kikuko, która po odejściu z wyczerpującej pracy trafia do niezwykłej kwiaciarni w Tokio i zaczyna odkrywać język kwiatów oraz emocji ukrytych w bukietach. Najbardziej urzekł mnie klimat tej japońskiej powieści – pełen ciepła, uważności i drobnych codziennych rytuałów. Autor pięknie pokazuje, jak kwiaty potrafią wyrażać uczucia lepiej niż słowa, a każda historia klientów wnosi do książki coś wzruszającego i prawdziwego. „Mała kwiaciarnia w Tokio” to idealna lektura dla osób, które lubią spokojne, refleksyjne powieści obyczajowe z japońskim klimatem. To książka o odnajdywaniu siebie, przyjaźni i dostrzeganiu piękna w małych rzeczach. Po lekturze miałam ochotę kupić świeże kwiaty i choć na moment zwolnić tempo życia.

„Mała kwiaciarnia w Tokio” autorstwa Yukihisy Yamamoto (Wydawnictwo Znak Koncept). Kikuto pracuje w toksycznej tokijskiej korporacji, która wysysa z niej ostatnie dobre chwile młodości. W końcu postanawia odejść z firmy i przypadkowo znajduje zatrudnienie w lokalnej kwiaciarni Kawarazaki. Tam poznaje właścicielkę Maritę oraz cały zespół współpracowników, którzy z czasem stają się dla niej drugą rodziną. I naprawdę to czuć. „Mała kwiaciarnia w Tokio” sprawia, że na krótki moment przestajesz myśleć o własnym życiu. Skupiasz się wyłącznie na ciepłym, melancholijnym obrazie Tokio - życia pośród kwiatów i codziennych obowiązków. Autorowi udało się stworzyć coś naprawdę magicznego, zaszczepiając w czytelniku niezwykły klimat tej powieści. To książka, przy której głęboko wzdychałem i mimowolnie się uśmiechałem. Właśnie za to cenię literaturę azjatycką - mimo że kraje te coraz częściej mierzą się z epidemią samotności, potrafią tworzyć historie, dzięki którym człowiek choć na chwilę przestaje czuć się samotny. Polski debiut Yamamoto prowadzi nas przez bardziej liniową historię, z wyraźniejszymi punktami wspólnymi między rozdziałami niż w wielu innych healing novels. Nadal nie jestem jednak pewien, czy mogę tę książkę w pełni wrzucić do tego gatunkowego worka. Jest skonstruowana inaczej niż chociażby „Zanim wystygnie kawa”, ale emocje, które wywołuje, pozostają bardzo podobne - melancholia, ciepło, nadzieja i radość z codzienności. Muszę przyznać, że bardzo polubiłem Kikuto i cały zespół kwiaciarni - każda z postaci jest na swój sposób wyjątkowa. Pod koniec książki bohaterów robi się jednak na tyle dużo, że po ciężkim dniu można momentami pogubić się w tym, kto jest kim. Podsumowując - świetnie spędziłem czas z „Małą kwiaciarnią w Tokio”. Nie jest to rewolucyjna historia, która zmieni Wasze życie, ale ja spędziłem z nią tydzień w dość trudnym okresie zawodowym i absolutnie tego nie żałuję. Każdy ciężki dzień mogłem zakończyć wizytą w kwiaciarni Kawarazaki. Jeśli szukacie ciepłej, melancholijnej powieści w azjatyckich klimatach, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Polecam. PS. Przez "Małą kwiaciarnie w Tokio" zacząłem zwracać uwagę na więcej kwiatów dookoła i czytać o ich znaczeniu, haha!