Książka

Miłość po 40. Jak zakochać się na Tinderze? Książka dla kobiet, które nie wierzą w miłość. Iwona Kulwicka

„[...] Jak piękne i ciekawe byłoby nasze życie, gdybyśmy mogli patrzeć na drugiego człowieka z czułością i szacunkiem dla jego niedoskonałości. [...]” Zacznę od podziękowań. Jestem wdzięczna autorce Iwonie Kulwickiej za to, że podzieliła się ze mną swoim debiutanckim dziełem i nie miała problemu z jego wysyłką do Anglii. To jest bardzo miłe. W ten sposób czuję się doceniona. Mogła przecież odmówić, tak jak to robią wydawnictwa. Jednak dała mi szansę na przeczytanie „Miłości po 40”. Ja swoją miłość mam od ponad dwudziestu jeden lat i się z nią nie dzielę. Nie znam aplikacji Tinder, bo jest mi po prostu niepotrzebna. Ja swoje szczęście już znalazłam, ale wiele kobiet nie potrafi otworzyć się na miłość. Dlatego dla nich polecam ten poradnik. Autorka na swoim przykładzie pokazuje nam, jak po wyjściu z toksycznego związku odnalazła drogę do miłości – nie tylko do mężczyzn, ale właśnie do samej siebie. Z tego poradnika dowiecie się, jaką drogę przeszła, jak myślała, że już chwyciła to szczęście i jak życie pokazało jej, że jeszcze dużo pracy przed nią. Daje ciekawe i wartościowe rady. Pokazuje, że nawet po 50. kobieta może kochać i być kochaną. Wiek to tylko liczba. Nie bójcie się być stereotypowymi kobietami „tylko przy garach”. Nie słuchajcie tych, co mówią: „w Twoim wieku nie wypada”. A właśnie w takim wieku warto eksponować swoją kobiecość, głośno mówić do ukochanego, co mi się podoba lub nie, czego pragnę i czego oczekuję. Iwona Kulwicka świetnie mówi o pierwszych objawach zakochania. Początkowe stadia są jak amfetamina. Można być od tego uzależnionym i gdy ktoś np. nie odpisuje na czas, to można czuć się jak po odstawieniu narkotyków. Zakochanie bywa silnie uzależniające i w początkowej fazie taka osoba nie myśli racjonalnie i logicznie. Ba, nawet nie słucha dobrych rad i nie widzi czerwonych flag. Iwona Kulwicka pokazuje, jak przejść do dojrzałej miłości, żeby to uczucie nie było toksyczne. No i to, co mi się podoba najbardziej: pokazuje, że najpierw trzeba zadbać o siebie, a potem o innych. Ja, potem inni. W miłości: ja, potem mąż. Moje dobro pierwsze. Nigdy odwrotnie. Nie chodzi tu o ślepy egoizm, ale o to, że nieszczęśliwa, niespełniona kobieta nie stworzy szczęśliwego związku. Musisz mieć pełny własny puchar, żeby móc się nim dzielić. Jak to zrobić? Przeczytać najpierw poradnik „Miłość po 40”. W tej książce doznałam niejednego szoku. Podziwiam autorkę za jej odwagę. Na jej miejscu już dawno dałabym sobie spokój z takim facetem. Poza tym nie podoba mi się miłość na odległość. Taki związek, według mnie, nie ma szansy na długie lata w szczęściu. Gdyby mój mąż długo nie odpisywał, pewnie wyszłabym z siebie i uprawiałabym czarnowidztwo. Polecam ten poradnik wszystkim zagubionym duszom po 40. roku życia, które boją się zrobić krok do przodu, zaryzykować, zaszaleć w obawie przed tym, co ludzie powiedzą. Szczerze? Ich zdanie miejcie gdzieś, bo nikt za Was nie przeżyje Waszego życia. Chcecie kochać, to kochajcie. Chcecie szaleć, szalejcie. Cieszcie się życiem i miłością w każdej formie, póki jeszcze możecie. Nie musicie na starość być sami. Żyjcie swoim życiem, a nie cudzym. Patrzcie na siebie, a nie na innych. Życzę Wam szczęścia i miłosnego spełnienia.