Dwie twarze. Życie prywatne morderców z Auschwitz Nina Majewska-Brown

Książka

Czasami odnosi się wrażenie, że o II wojnie światowej powiedziano i napisano już wszytsko co tylko się dało i nic więcej w tej kwestii do przekazania nie ma. A jednak, ta książka mocno pokazuje, na jak wielu płaszczyznach i obszrach, nie tylko geograficznych, rozgrywała się ta wojna. W prztpadku tej książki nie mamy do czynienia z powiścią jako taką, ale bardziej z masą dokumentów, fotokopii i zdjęć oraz analiz z czasów II wojny światowej ze sprawnie wplecioną w to wszytsko historią małżeństwa Ann i Hansa, którzy zamieszkują w Auschwitz. Książka jest bardzo mocna w przekazie, szokująca i skłania do przemysleń, czy my domyślilibyśmy się najgorszego, jak przyjelibyśmy takie informacje, jak byśmy zareagowali? To wszysto jest niewyobrażalną tragedią i wielką tajemnicą. Ksiązka bardzo interesująca i myślę, że zadowli nie tylko fanów historii, ma szanse trafić do szerszego grona odbiorców.  

Najnowsza książki Niny Majewskiej-Brown, to doskonale wykonana praca reporterska, ale i masa godzin spędzonych w archiwach i bibliotekach, widac to na kazdej stronie tej książki. Robi kolosalne wrażenie i szokuje jeszcze bardziej. Myślę, ze rzuca nowe światło na to, jak postrzegaliśmy do tej pory kobiety na codzień, w życiu prywatnym związane z największymi zwyrodnialcami z czasów II wojny światowej. Świetnie przygotowana, napisana zrozumiale i jasno, trafia do każdego czytelnika, nawet tego nie zainteresowanego historią na codzień. Bardzo polecam, to genialna książka! 

Myślałam, że książka jest powieścią przenoszącą nas w czas II wojny światowej, ale to bardziej zbiór i analiza dokumentów jakie udalo się autorce odnaleźć podczas pracy nad książką wraz z historią małżeństwa niemeickiego wplecioną w opowieść. To bardzo mocna i szokująca, ale brawurowo i dobrze napisana książka, która nie pozostawi nikogo obojętnym. Choć myślałam, ze już żadna książka o wojnie mnie nie zaskoczy, to autorce się udało.  

Są książki, które czyta się z zapartym tchem, a potem długo nie można się otrząsnąć. „Dwie twarze. Prywatne życie morderców z Auschwitz" Niny Majewskiej-Brown to właśnie jedna z tych pozycji, która nie pozwala na dystans, nie daje spokoju, obezwładnia emocjonalnie.Autorka z niezwykłą precyzją splata beletrystykę z dokumentami, kreśląc przerażający obraz dwóch równoległych światów: brutalnej rzeczywistości obozowej i codziennego życia tych, którzy stali po drugiej stronie muru, niemieckich rodzin esesmanów. Śledzimy losy Ann, młodej kobiety zakochanej w Hansie, esesmanie, który zapewnia jej życie pełne wygód, miłość i stabilizację. Wojna to dla nich tło, okoliczność sprzyjająca karierze i spełnianiu marzeń. Snują plany o dzieciach, o wpisie do Księgi Rodów SS, który potwierdzi ich przynależność do elity. Ann postrzega męża jako czułego, troskliwego i oddanego człowieka. Ale czy można tak mówić o esesmanie?To właśnie ta kontrastowa narracja najbardziej wstrząsa, bo Ann nie zadaje pytań, nie zastanawia się nad tym, co kryje się za wysokimi murami obozu Auschwitz, w którym pracuje jej mąż. Później, gdy prawda zaczyna do niej docierać, również nie odczuwa wyrzutów sumienia. Wręcz przeciwnie, czerpie korzyści z przebywania w Auschwitz. Zachłystuje się dobrami odebranymi więźniom, cieszy się dostatkiem, spędza czas na przyjemnościach, wyjazdach i romansach.W brutalnym kontraście do jej historii poznajemy Magdalenę, więźniarkę, która trafia do jej domu jako służąca. Widzi, słyszy, rozumie i odczuwa permanentny strach. Jest cieniem, świadkiem, niemą ofiarą systemu. Jej opowieść przedstawiająca rzeczywistość bez złudzeń, bez fałszywego optymizmu, to emocjonalny cios prosto w serce.Narracja autorki jest niezwykle sugestywna. Opisy nie epatują drastycznością, ale właśnie przez swój chłód i zwyczajność wzbudzają największy niepokój. Dodatkowo powieść wzbogacona jest o autentyczne dokumenty, rozkazy i raporty SS, które nie pozwalają na oderwanie się od rzeczywistości i przypominają, że to, co czytamy, wydarzyło się naprawdę. Książkę kończą relacje kobiet posługujących w domach nazistów i wcześniej niepublikowane świadectwo uciekiniera z Auschwitz.Czytając tę książkę, trudno pozostać obojętnym. Obrazy, które się przed nami wyłaniają, przerażają odczłowieczeniem i bestialstwem, ale jeszcze bardziej poraża ich normalizacja - to, jak zbrodnia staje się codziennością, a zło nie budzi sprzeciwu. To opowieść o ludziach, którzy byli potworami, ale w swoich oczach dobrymi mężami, troskliwymi ojcami i przykładnymi obywatelami.Po zakończeniu książki trudno wrócić do rzeczywistości. Myśli nie dają spokoju. Ta powieść wwierca się w umysł, zostaje tam na długo i nie pozwala zapomnieć. I może właśnie to jest w niej najważniejsze.

Wydawałoby się, że o II Wojnie Światowej napisano już wszystko. Jednak kolejne pozycje pojawiające się na rynku, pokazują, jak wiele jeszcze jest do powiedzenia. Pani Majewskia-Brown to świetna pisarka pochodząca z Poznania, która nie zgadza się na kompromisy. Albo coś jest dobre albo nie. Udowania to najnowszą książką "Dwie twarz", w której przedstawia skomplikowany obraz niemieckich essesmanów. W obozie mordowali, wydawali rozkazy, a po powrocie do domu, byli kochającymi mężami i opiekuńczymi ojacmi. Czy to możliwe? Czy w człowieku mogą istnieć tak dwa, różne i skrajne oblicza?

Bohaterką powieści jest młoda Niemka Ann, która niedawno wyszła za mąż za esesmana. Wkrótce młżeńsstwo przeprowadza się do Polski. Do miasta, o którym nikt w Niemczech jeszcze nie słyszał. Do Auschwitz. Skąd jednak ten dziwny zapach unoszący się w pobliżu ich nowego domu i co to za kolczasty drut nieopodal? Czy Ann coś podejrzewa? Z czasem jednak swaja się z tym miejscem. Na co dzień pomocą służy jej milcząca więźniarka, przysłana z obozu, która zastępuje Ann przy wykonywaniu niemal wszystkich domowych obowiązków. Nina Majewska-Brown w swojej nowej książce pokazuje, że w sąsiedztwie obozu toczyło się normalne  życie. Nieludzcy i okrutni dla więźniów esesamani, po powrocie do domu stawali się kochającymi mężami i ojcami. Mimo wszystko autorka nikogo nie ocenia. I za to duży plus. Polecam każdemu bez wyjątku. Szokująca, chwilami przerażająca, jednak potrzebna. Pewne rzecz po prostu wypada nam wiedzieć.

O tych tragicznych wydarzeniach, warto mówić, warto przypominać zawsze. Szczególnie kiedy świadków tamtych wydarzeń jest coraz mniej. Dlatego gorąco zachęcam do lektury pani Niny Majewskiej-Brown, bo chociaż nie jest to przyjemna lektura, to przypomina o rzeczach z naszej historii, o których absolutnie nie można zapomnieć...

Dawno nie czytałam tak wartościowej książki. Zawsze stroniłam od historii, trudno było mi ją zrozumieć i zapamiętać. W szkole udawało mi się zdać sprawdziany, po czym za chwilę nie pamiętać nawet najważniejszych dat i wydarzeń. Potrzebuję takich książek jak „Dwie twarze", ponieważ uzupełniają one moje braki w wiedzy, których nomen omen bardzo się wstydzę. Książka jest przystępna dla każdego czytelnika. Do jej zrozumienia nie jest wymagana żadna wiedza historyczna. Dzięki niej wiele sobie uświadomiłam. Zrozumiałam, że są na świecie ludzie, którzy potrafią prowadzić dwa życia. To przerażające. W obecnych czasach takie sytuacje dalej mają miejsce, jednak nie na tak ogromną skalę, jak podczas II wojny światowej. Polecam „Dwie twarze". Dawka historii, która umożliwia zrozumienie, co tak naprawdę wydarzyło się niespełna sto lat temu.

Myślę, że nawet najznakomitsi twórcy kryminalnych historii, nigdy nie wymyślą czegoś mogącego dorównać skalą okrucieństwa, do tego, co wydarzyło się podczas II Wojny Światowej. Żaden fikcyjny psychopata nie dorówna esesmanowi mordującemu z zimną krwią, wydającemu dyspozycje wywozów więźniów do krematorium. Choć przeczytałam w życiu mnóstwo książek o tej tematyce i zdawać by się mogło, że powinnam się w pewien sposób uodpornić, książka Niny Majewskiej-Brown udowodniła mi, że tak nie jest. To, co autorka relacjonuje w swej książce rozerwało moje serce. Za żadne skarby nie jestem w stanie pojąć tego zła. Nie mieści mi się w głowie jak oni mogli mordować tyle niewinnych osób, w tym dzieci, by później z krwią na rękach kołysać do snu swoje pociechy. Kim trzeba być, jak bardzo wynaturzonym i wyrachowanym, by prowadzić tak skrajnie podwójne życie. O tym trzeba mówić, pragnę by ta książka dotarła do jak najszerszego grona odbiorców.

Prawdziwa historia II wojny światowej połączona z losami fikcyjnego, nazistowskiego małżeństwa. Czyta się bardzo przyjemnie, pomimo tego, że wydarzenia z tego okresu nie są łatwe. Uważam, że małżeństwo Ann i Hansa mogło istnieć naprawdę i funkcjonować tak, jak opisała to Anna Majewska-Brown. Historia sprawia wrażenie autentycznej za sprawą wielu fotokopii i ciekawostek. Polecam wszystkim tę książkę, zarówno osobom zainteresowanym historią oraz tym, którzy lubią czytać wartościową literaturę.