Koszyk: 0,00 zł

KSIĄŻKI

nie przegap

Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej Michał Rusinek

Oprawa: Twarda, wydanie pierwsze

Wydanie: pierwsze

Pierwsze wydanie: 2016-01-27

ISBN: 978-83-240-4091-9

Liczba stron: 320

Wydawnictwo: Znak

Format: 144x205mm

Cena katalogowa: 39,90 zł

Rok wydania: 2016

Zajrzyj do środka

39,90 zł 27,93 zł

Oszczędzasz 11,97 zł

-30 %

Dodaj do koszyka

Do koszyka

Zamów teraz, wyślemy jeszcze dziś!

Kup w pakiecie

Kupuj więcej i oszczędzaj

Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej - Michał Rusinek | mała okładka

59,89 zł 32,92 zł

oszczędzasz: 26,97 zł

-45 %

Do koszyka

Stopki Książkoholiczki (rozmiar 36-40) - | mała okładka

59,89 zł 29,92 zł

oszczędzasz: 29,97 zł

-50 %

Do koszyka

Torba prezentowa na książki (średnia) - | mała okładka

49,80 zł 28,93 zł

oszczędzasz: 20,87 zł

-41 %

Do koszyka

Pani Einstein - Marie Benedict | mała okładka

79,80 zł 51,87 zł

oszczędzasz: 27,93 zł

-34 %

Do koszyka

Wagiel. Jeszcze wszystko będzie możliwe - Wojciech Waglewski, Wojciech Bonowicz | mała okładka

82,80 zł 53,87 zł

oszczędzasz: 28,93 zł

-34 %

Do koszyka

Opis

Wisława Szymborska, której do tej pory nie znaliśmy.

Piętnaście lat sekretarzowania takiej osobie? Doprawdy, nie było w tym nic zwyczajnego.

Ona – świeżo upieczona Noblistka, On – magister filologii polskiej. Miał jej pomagać przez trzy miesiące, między przyznaniem a wręczeniem nagrody w 1996 roku. Został dłużej. Poetka i jej Pierwszy Sekretarz.

W tej książce spotykamy Wisławę Szymborską, której do tej pory nie znaliśmy.
To portret osoby nieprzeciętnej, damy o niezwykłym poczuciu humoru, a zarazem umiejętności mówienia o sprawach najistotniejszych. Portret, który pozwala zbliżyć się do niej i istoty jej poezji.

Ekscentryczna starsza pani. Rozchichotana, czasami frywolna, lubiąca językowe zabawy i „practical jokes”. Wolała rozmowy ze zwykłymi ludźmi niż kongresy poetów i dyskusje z intelektualistami.

Depresyjna. Melancholijna. Surowa w sądach o sobie i innych. Perfekcjonistka, nie znosząca rozmów o błahostkach i marnowania czasu na spotkania z ludźmi, które nic jej nie dawały oprócz, jak mówiła, pustych kalorii.

Po Noblu powtarzała, że zrobi wszystko, żeby nie stać się osobistością, lecz pozostać osobą. Kiedyś rozpoznał ją taksówkarz i powiedział: „To dla mnie zaszczyt wieźć taką osobliwość”. Trochę racji miał: była dość osobliwym przedstawicielem naszego gatunku.

Z takim taktem, subtelnością i wnikliwością mógł o Noblistce napisać tylko jeden Autor.