Okruchy. Dojrzewanie w postkomunistycznej Polsce Kasia Babis

Książka

Kiedy bierzesz do ręki „Okruchy”, pierwsze co rzuca się w oczy to popielato-czarna paleta barw. Jest ciężko, szaro i momentami duszno – idealne oddanie klimatu Polski przełomu lat 80. i 90.. To nie jest kolorowa nostalgia za dzieciństwem, tylko surowy zapis tego, jak wyglądało dorastanie w cieniu wielkiej historii. Fabuła prowadzi nas przez dzieciństwo i młodość Kasi (autorki) – od schyłku PRL-u, przez transformację, aż po protesty kobiet i polityczne pęknięcia współczesności. To autobiograficzna opowieść o tym, jak dorastanie młodej dziewczyny splata się z dorastaniem całego kraju. Jest tu miejsce na szkolne przyjaźnie, pierwsze imprezy, ale też na śmierć Jana Pawła II, rządy braci Kaczyńskich i katastrofę smoleńską. Emocje? Autorka nie oszczędza ani siebie, ani nas. To opowieść o pokoleniowej traumie, o rodzicach, którzy transformację wygrali lub przegrali, i o próbie zrozumienia między światami. Czuć ten bunt, zagubienie, ale i nadzieję. Bohaterowie są prawdziwi, bo to prawdziwi ludzie – a ich historie momentami bolą. Styl i tempo są typowe dla komiksu – narracja toczy się wartko, ale momentami bywa chaotyczna. Niektóre wątki pojawiają się i urywają. Trzeba o tym wiedzieć: to nie jest gładka, linearna opowieść. Kreska Kasi Babis jest prosta, minimalistyczna, ale wyrazista. Najlepiej sprawdza się w kadrach ze szkoły, z imprezy, z ulicy – tam gdzie obraz mówi sam za siebie. Dla kogo? Dla fanów komiksów autobiograficznych, dla millenialsów, którzy chcą zobaczyć swoje dzieciństwo w krzywym zwierciadle. Dla wszystkich, którzy szukają w komiksie czegoś więcej niż rozrywki – ważnego głosu w dyskusji o Polsce. Ale ostrzegam: lektura może być chaotyczna i miejscami męcząca. Moja ocena: 7/10 BRUNETTE BOOKS