Pokuta Max Czornyj Książka

Dwie pierwsze części przygód komisarza Deryło pochłonęły mnie całkowicie, szybka, wartka akcja, bohaterowie z krwi i kości. W "Pokucie" tempo znacząco zwalnia, Czornyj skupia się na psychologii poczynań przestępcy oraz komisarza, poświęcając przy tym za dużo uwagi mniej znaczącym postaciom. Rozdziały są krótkie i prawie każdy z nich kończy się zwrotem akcji lub zdaniem, które ma zachęcić do dalszego czytania. Cóż z tego skoro do akcji wracamy po kilku innych, krótkich rozdziałach, kiedy to nasz głód czytania wygasł. Zarzuty mam dwa, pierwszy z nich to zdradzenie uważnym czytelnikom kim jest Iks w początkowych rozdziałach oraz nagłe i niespodziewane zakończenie całej historii. Autor nie skupił się na wyłumczeniu jak komisarz wpadł na ten trop, co nim kierowało, jakie metody stosował - po prostu otrzymaliśmy zwięźle napisane zakończenie i tyle. Po pierwszyc dwóch częściach spodziewałem się czegoś innego.

Dwie pierwsze części przygód komisarza Deryło pochłonęły mnie całkowicie, szybka, wartka akcja, bohaterowie z krwi i kości. W "Pokucie" tempo znacząco zwalnia, Czornyj skupia się na psychologii poczynań przestępcy oraz komisarza, poświęcając przy tym za dużo uwagi mniej znaczącym postaciom. Rozdziały są krótkie i prawie każdy z nich kończy się zwrotem akcji lub zdaniem, które ma zachęcić do dalszego czytania. Cóż z tego skoro do akcji wracamy po kilku innych, krótkich rozdziałach, kiedy to nasz głód czytania wygasł. Zarzuty mam dwa, pierwszy z nich to zdradzenie uważnym czytelnikom kim jest Iks w początkowych rozdziałach oraz nagłe i niespodziewane zakończenie całej historii. Autor nie skupił się na wyłumczeniu jak komisarz wpadł na ten trop, co nim kierowało, jakie metody stosował - po prostu otrzymaliśmy zwięźle napisane zakończenie i tyle. Po pierwszyc dwóch częściach spodziewałem się czegoś innego.