Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej Michał Rusinek Książka

Właśnie skończyłam czytać "Nic zwyczajnego". Wielka szkoda. Kilka wieczorów spędziłam w bardzo miłym, zabawnym, interesującym towarzystwie Pani Wisławy Szymborskiej, Jej sekretarza, przyjaciół, tłumaczy, ludzi kultury z różnych stron świata i "zwykłych" czytelników. Najbardziej ucieszył mnie list strażaka z Teksasu, który, ponieważ jednozdaniowy, pozwolę sobie przytoczyć w całości "Pani napisała to, co ja przez całe życie myślałem, tylko nie umiałem tego wyrazić". Przypomniałam sobie, jak wiele lat temu codziennie wieczorem czytałam po trzy wiersze WS i z uśmiechem każdy recenzowałam mniej więcej w taki sam sposób: No tak! Oczywiście, że tak! Tak jest, tak właśnie się zdarza.Z takim samym uśmiechem, oprócz ostatnich stron, pochłonęłam wspomnienia Pana Michała Rusinka.Serdecznie polecam wszystkim rakom, jak i całemu zodiakowi!D.B.

Michał Rusinek w książce "Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej" tak właśnie pisze o noblistce - zwyczajnie. Trochę jak o "starszej pani" z sąsiedztwa, z którą miło się rozmawia, dla której jest się życzliwym i pomocnym. To że w "starszej pani" ukrywa się poetycki geniusz... Ba! To już rzecz nadzwyczajna! Dzięki książce czytelnik poznaje Wisławę Szymborską jako wielbicielkę spotkań towarzyskich ( czy może precyzyjniej - przyjacielskich) pełnych żartu i pomysłowości gospodyni. Ach, chciałoby się choć raz wziąć udział w loteryjce i wygrać jakiś nietypowy gadżet. A nawet zdecydować się na bierne palenie w tak wspaniałym towarzystwie. Szymborska u Rusinka to poetka, która najczęściej żyła jak każdy z nas, zwyczajnie. Jadła smażone skrzydełka, nie lubiła zajmować się rachunkami, męczył ją tłum. Nie każdy jednak z nas na skrawku papieru pisze dzieła godne szwedzkiego wyróżnienia.

Michał Rusinek w książce "Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej" tak właśnie pisze o noblistce - zwyczajnie. Trochę jak o "starszej pani" z sąsiedztwa, z którą miło się rozmawia, dla której jest się życzliwym i pomocnym. To że w "starszej pani" ukrywa się poetycki geniusz... Ba! To już rzecz nadzwyczajna! Dzięki książce czytelnik poznaje Wisławę Szymborską jako wielbicielkę spotkań towarzyskich ( czy może precyzyjniej - przyjacielskich) pełnych żartu i pomysłowości gospodyni. Ach, chciałoby się choć raz wziąć udział w loteryjce i wygrać jakiś nietypowy gadżet. A nawet zdecydować się na bierne palenie w tak wspaniałym towarzystwie. Szymborska u Rusinka to poetka, która najczęściej żyła jak każdy z nas, zwyczajnie. Jadła smażone skrzydełka, nie lubiła zajmować się rachunkami, męczył ją tłum. Nie każdy jednak z nas na skrawku papieru pisze dzieła godne szwedzkiego wyróżnienia.

Właśnie skończyłam czytać "Nic zwyczajnego". Wielka szkoda. Kilka wieczorów spędziłam w bardzo miłym, zabawnym, interesującym towarzystwie Pani Wisławy Szymborskiej, Jej sekretarza, przyjaciół, tłumaczy, ludzi kultury z różnych stron świata i "zwykłych" czytelników. Najbardziej ucieszył mnie list strażaka z Teksasu, który, ponieważ jednozdaniowy, pozwolę sobie przytoczyć w całości "Pani napisała to, co ja przez całe życie myślałem, tylko nie umiałem tego wyrazić". Przypomniałam sobie, jak wiele lat temu codziennie wieczorem czytałam po trzy wiersze WS i z uśmiechem każdy recenzowałam mniej więcej w taki sam sposób: No tak! Oczywiście, że tak! Tak jest, tak właśnie się zdarza.Z takim samym uśmiechem, oprócz ostatnich stron, pochłonęłam wspomnienia Pana Michała Rusinka.Serdecznie polecam wszystkim rakom, jak i całemu zodiakowi!D.B.