Kiedy świat śpi. Opowieści, słowa i rany Palestyny Francesca Albanese

Książka

Książka Francesci Albanese to manifest. Nie tylko wolnej Palestyny, ale każdego narodu uciskanego w przeszłości lub obecnie. To głos ludzi cierpiących z powodu kolonializmu i apartheidu. To dzieło, które obnaża obojętność naszą i obojętność Zachodu na ból i rany niewinnych. W „Kiedy świat śpi” autorka rozprawia na temat dramatu Palestyńczyków przez pryzmat dziesięciu osób ważnych dla niej i jej działań jako specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. okupowanych terytoriów palestyńskich. Osób, które wywarły wpływ na postrzeganie sprawy na świecie i na wielu płaszczyznach pomogły w dyskusji na ten szalenie ważny temat. Albanese w pasjonujący sposób, często odwołując się do historii, a także traumy pokoleń prześladowanych Żydów, stara się każdemu, nawet najbardziej zdystansowanemu obserwatorowi, uzmysłowić istotę tragedii Palestyny. Mało tu grających na emocjach drastycznych opisów izraelskich zbrodni. Rozdziały traktują o bardzo zróżnicowanych aspektach tej sytuacji. Są przy tym niezwykle równe pod względem poziomu. Przekonania autorki przeplatają się swobodnie ze stanowiskami opisywanych osób. Nie brakuje wśród „bohaterów” wybitnych, także izraelskich naukowców, przyjaciół związanych z Palestyną, a także takich postaci jak Hind Rajab – zamordowana dziewczynka czy Malak Mattar – wybitna artystka. Nie widzimy wyraźnej granicy, która odcina lata apartheidu na ziemiach Izraela od wydarzeń z 7 października 2023 roku. To tylko kolejny akapit tej straszliwej historii dla osoby, która tematem zajmuje się od wielu lat. To podkreśla też, że nic nie wzięło się znikąd. Wniosek, który niesie ta znakomita publikacja Albanese, to przede wszystkim uznanie każdej istoty ludzkiej za równą i zasługującą na godne traktowanie. Ludobójstwo to przerażająca zbrodnia, która w żadnym zakątku świata nie powinna mieć miejsca. Współpraca z Wydawnictwem Szczeliny

Wzięłam tę książkę do ręki, bo ciągle słyszymy o Palestynie w wiadomościach, a miałam wrażenie, że tak naprawdę nic nie rozumiem z tego, co tam się dzieje. Francesca Albanese pisze o tym zupełnie inaczej. Z ogromnym szacunkiem do ludzi. To jest trochę tak, jakbyś usiadł z kimś, kto widział to na własne oczy i po prostu opowiadał ci historię za historią. Po tej książce już nie da się tak po prostu przejść obojętnie obok nagłówków w internecie. Daje kopa do myślenia o tym, co to znaczy być człowiekiem w miejscu, o którym świat zdaje się zapominać.

Kiedy świat śpi. opowieści, słowa i rany Palestyny Franceski Albanesee czytałam jako osoba, która interesuje się Palestyną i tym, co tam się dzieje od dłuższego czas i powiem szczerze, to nie jest łatwa książka do „zwykłego czytania”. To bardziej taki reportażowo-esejowy głos, który mocno skupia się na historiach ludzi i tym, jak wygląda ich codzienność w cieniu konfliktu. Już od początku czuć, że to temat ciężki, ale potraktowany bardzo świadomi najbardziej uderzyło mnie to, że ta książka nie jest tylko o polityce, ale o konkretnych ludziach i ich życiu, które często po prostu się rozpada. Momentami musiałam odkładać, bo było to po prostu przytłaczające. Ale jednocześnie daje to poczucie, że nie da się już patrzeć na ten temat obojętnie. Jeśli ktoś faktycznie chce zrozumieć Palestynę trochę głębiej niż nagłówki w internecie, to to jest naprawdę ważna i mocna lektura.