Zagłada i gwiazdy Przeszłość w prozie Stanisława Lema Agnieszka Gajewska Książka

Biografia ta błędnie wpisuje twórczość Stanisława Lema w główne nurty powojennej polskiej ‎prozy „mainstreamowej", w tym w tzw. pokolenie Kolumbów, prozę małego realizmu, prozę ‎pacyfistyczną oraz tzw. rozrachunki inteligenckie. Pozostawiając błędnie na marginesie ‎futurystyczne wizje Lema, jego rozważania para-filozoficzne i futurystyczne oraz dyskusje ‎Lema z oświeceniem, autorka koncentruje się na wątkach, które są nieistotne u Lema, a dotyczą ‎głównie śladów holokaustu Żydów lwowskich - praktycznie nieobecnego w prozie Stanisława ‎Lema, który w Polsce wyparł się przecież i to wyraźnie swojej żydowskości. Patrz np. ‎zakłamany i to od początku do końca Wysoki Zamek, w którym nie ma ani słowa o żydowskim ‎pochodzeniu pisarza, o uczęszczaniu przez niego aż do matury na lekcje religii mojżeszowej etc. ‎Żydzi są dziwnie jakoś nieobecni w Wysokim Zamku, mimo iż stanowili oni przed wojną aż 1/3 ‎jego mieszkańców - w roku 1921 mieszkało tam bowiem aż 77 tysięcy Żydów, stanowiąc około ‎‎33% wszystkich jego mieszkańców, a liczba ta nieprzerwanie rosła, osiągając punkt szczytowy ‎w toku 1941, kiedy to w związku z napływem uchodźców spoza miasta, wzrosła ona do aż 150 ‎tysięcy ‎.‎Tło dla interpretacji powieści realistycznych oraz fantastyczno-naukowych autora Solaris ‎stanowią więc u Gajewskiej jedynie selektywnie wybrane fakty z biografii pisarza, pomijając np. ‎jego socrealistyczny okres (wczesne lata 1950-te, w tym głównie Astronauci i Obłok Magellana) ‎oraz serwilizm pisarza wobec komunistów (właściwie bolszewików), rządzących Polską w ‎latach 1944-1989. Jej biografia aż roi się więc od błędów, przekłamań, niedopowiedzeń i ‎mylnych interpretacji. ‎Niestety, ale nie jest to w związku z powyższym rzetelna biografia Stanisława Lema. Zacznijmy ‎może od tytułu, który jest wręcz kłamliwy, gdyż Stanisław Lem nie został wypędzony ze ‎Lwowa ‎, a tylko wyjechał z niego dobrowolnie, wraz ze swoim mieniem, w ramach ‎zorganizowanej repatriacji, gdyż wolał zamieszkać w Polsce a nie na radzieckiej wówczas ‎Ukrainie. W odróżnieniu od Niemców, którzy byli rzeczywiście wypędzeni przez zwycięskich ‎Aliantów ze Śląska, Pomorza, Mazur i Warmii, Stanisław Lem i jego rodzice mieli możliwość ‎legalnego pozostania we Lwowie poprzez przyjęcie obywatelstwa ZSRR, gdzie zresztą pisarz ‎studiował medycynę, a jego ojciec pracował jako lekarz. Tak zrobiło zresztą wówczas wielu ‎Polaków, a niektórzy z nich wracali do Polski, zresztą znów na 100% legalnie, np. za wczesnego ‎Gomułki czy też po roku 1989. Przecież wielu Polaków wciąż mieszka na Litwie, Ukrainie i ‎Białorusi a nawet w Kazachstanie i w innych republikach byłego Związku Radzieckiego. ‎Natomiast tylko nieliczni autochtoni pochodzenia słowiańskiego ze Śląska, Pomorza, Mazur i ‎Warmii, mieli możliwość uniknięcia deportacji poprzez wystąpienie o przyznanie im polskiego ‎obywatelstwa.‎

Biografia ta błędnie wpisuje twórczość Stanisława Lema w główne nurty powojennej polskiej ‎prozy „mainstreamowej", w tym w tzw. pokolenie Kolumbów, prozę małego realizmu, prozę ‎pacyfistyczną oraz tzw. rozrachunki inteligenckie. Pozostawiając błędnie na marginesie ‎futurystyczne wizje Lema, jego rozważania para-filozoficzne i futurystyczne oraz dyskusje ‎Lema z oświeceniem, autorka koncentruje się na wątkach, które są nieistotne u Lema, a dotyczą ‎głównie śladów holokaustu Żydów lwowskich - praktycznie nieobecnego w prozie Stanisława ‎Lema, który w Polsce wyparł się przecież i to wyraźnie swojej żydowskości. Patrz np. ‎zakłamany i to od początku do końca Wysoki Zamek, w którym nie ma ani słowa o żydowskim ‎pochodzeniu pisarza, o uczęszczaniu przez niego aż do matury na lekcje religii mojżeszowej etc. ‎Żydzi są dziwnie jakoś nieobecni w Wysokim Zamku, mimo iż stanowili oni przed wojną aż 1/3 ‎jego mieszkańców - w roku 1921 mieszkało tam bowiem aż 77 tysięcy Żydów, stanowiąc około ‎‎33% wszystkich jego mieszkańców, a liczba ta nieprzerwanie rosła, osiągając punkt szczytowy ‎w toku 1941, kiedy to w związku z napływem uchodźców spoza miasta, wzrosła ona do aż 150 ‎tysięcy ‎.‎Tło dla interpretacji powieści realistycznych oraz fantastyczno-naukowych autora Solaris ‎stanowią więc u Gajewskiej jedynie selektywnie wybrane fakty z biografii pisarza, pomijając np. ‎jego socrealistyczny okres (wczesne lata 1950-te, w tym głównie Astronauci i Obłok Magellana) ‎oraz serwilizm pisarza wobec komunistów (właściwie bolszewików), rządzących Polską w ‎latach 1944-1989. Jej biografia aż roi się więc od błędów, przekłamań, niedopowiedzeń i ‎mylnych interpretacji. ‎Niestety, ale nie jest to w związku z powyższym rzetelna biografia Stanisława Lema. Zacznijmy ‎może od tytułu, który jest wręcz kłamliwy, gdyż Stanisław Lem nie został wypędzony ze ‎Lwowa ‎, a tylko wyjechał z niego dobrowolnie, wraz ze swoim mieniem, w ramach ‎zorganizowanej repatriacji, gdyż wolał zamieszkać w Polsce a nie na radzieckiej wówczas ‎Ukrainie. W odróżnieniu od Niemców, którzy byli rzeczywiście wypędzeni przez zwycięskich ‎Aliantów ze Śląska, Pomorza, Mazur i Warmii, Stanisław Lem i jego rodzice mieli możliwość ‎legalnego pozostania we Lwowie poprzez przyjęcie obywatelstwa ZSRR, gdzie zresztą pisarz ‎studiował medycynę, a jego ojciec pracował jako lekarz. Tak zrobiło zresztą wówczas wielu ‎Polaków, a niektórzy z nich wracali do Polski, zresztą znów na 100% legalnie, np. za wczesnego ‎Gomułki czy też po roku 1989. Przecież wielu Polaków wciąż mieszka na Litwie, Ukrainie i ‎Białorusi a nawet w Kazachstanie i w innych republikach byłego Związku Radzieckiego. ‎Natomiast tylko nieliczni autochtoni pochodzenia słowiańskiego ze Śląska, Pomorza, Mazur i ‎Warmii, mieli możliwość uniknięcia deportacji poprzez wystąpienie o przyznanie im polskiego ‎obywatelstwa.‎